( 203 ) 



aldus gegeven, dal liij een klank is, die zelfstandig kan 

 worden uitgesproken en aangehouden, doet Spreker op- 

 merken, dat de klinkers dit gemeen hebben met trilklanken, 

 met wrijvingsklanken, zelfs eenigzins met de resonanten, 

 en dat aldus in de definitie slechts ée'ne voorwaarde ligt 

 opgesloten. Na zulks door voorbeelden toegelicht en op- 

 gemerkt te hebben, dat dan ook in het Sanskrit naast a, 

 u en i, de r, en l, als klinkers optreden, herinnert Spre- 

 ker dat BRUECKE aan de definitie van een klinker eene an- 

 dere voorwaarde voegt, daarin bestaande, dat, bij het uit- 

 sjJreken van consonanten, in de mondholte door eene soort 

 van sluiting, vernaauwing of trilling een geruisch ont- 

 staat, dat bij de vocalen zou ontbreken. Dit laatste kan 

 Spreker niet toegeven: hij doet opmerken, dat bij i en u 

 eene duidelijke vernaauwing plaats heeft, en dat een ge- 

 ruisch bij alle vocalen ontstaat, dat voor deze niet minder 

 kenmerkend is dan voor de consonanten. Er zijn dus geene 

 grenzen tusschen vocalen en klinkende tril- en wrijvings- 

 consonanten. Maar deze vereenigde klasse is wel onder- 

 scheiden van de niet klinkende tril- en wrijvingsconsonan- 

 ten en van de eigentlijke mutae (sluitklanken van chladki). 

 Soms bestaat een schier onmerkbare overgang, hetgeen Spre- 

 ker door voorbeelden, van u enw,ienj, nader verduidelijkt. 

 Hieruit wordt besloten, dat er geene scherpe grenzen be- 

 staan ; zoodat men de gewone klinkers slechts kan bepa- 

 len, als klanken, waarbij het stemgeluid het begeleidend 

 geruisch scJder geheel bedekt. Spreker gewaagt daarop 

 van de middelen, door kratzenstein en door wolfgang 

 VON KEMPELEN uitgedacht tot voortbrenging van verschil- 

 lende vocalen als ook van consonanten. Beiden echter 

 helderden den aard der vocalen weinig op, waarin willis 

 gelukkiger slaagde. Zijne theorie komt daarop neder; 

 dat een met kleinere pausen snel herhaalde hoogere toon 

 het stemgeluid vergezelt, en dat liet karakter der vo- 



