( 204 ) 



caal van dien lioogeren toon afhangt. Biiuecke helt tot 

 de theorie van willis over. Spreker is van oordeel, dat 

 niet een enkele toon, maar een zamengesteld geruisch /iet 

 karakter van elke vocaal bepaalt, dat het reeds op zich 

 zelve kenrnsrkend is voor elke vocaal en dat dit geruisch in de 

 fluisterstem gevonden wordt. Het bleek hem, dat met de 

 verandering van de hoogte van het geruisch der fluisterstem 

 noodzakelijk de dialect verandert, en dat zelfs de eene vocaal 

 daarbij in de andere kan overgaan. Dit bragt hem tot 3 vragen : 



1°. Is het geruisch der fluisterstem voor elke vocaal 

 nader te bepalen ? 



2^. Is dat geruisch evenzeer voorhanden wanneer de 

 vocaal luid wordt uitgesproken? 



.3'. Wordt de aard der vocaal door dit vergezellend ge- 

 ruisch bepaald? 



Bij de beantwoording der eerste vraag neemt Spreker 

 verschillende typen van vocaalgeruisch aan, die hoofdza- 

 kelijk door a (tot o en e) door i en door u, (tot ü) ver- 

 tegenwoordigd worden. In elk geruisch zoekt hij den do- 

 minerenden toon op en bewijst, met den stemhamer in de 

 hand, dat hij zich nimmer vergist: ü, onder anderen, is 

 een octaaf, i twee octaven -j- een quint, o l toon boven 

 het a van 't orohest gelegen. De overige toonen van het 

 geruisch te bepalen, vindt Spreker, ook met aanwending 

 der methode van N. savart en seebeck zeer bezwaarlijk. 

 Op het stelsel der vocalen wijzende, zooals het bij bruecke 

 voorkomt, a 



a' a" 



e" a"' o' 



e e" o" o 



i i" u' u, 



merkt Spreker op, dat a"', e", o" in de vermelde typen 

 niet zijn opgenomen. Hij plaatst ze niet stijgenden domi- 



