( 205 ) 



nerenden toon tusschen a en u' (ü), en, daar van a tot e 

 ook de dominerende toon stijgende is, zoo blijkt dat de 

 type van 't geruisch verschillen moet. 



Wat de tweede vraag betreft : of het geruisch de vocaal 

 vergezelt die met volle stem wordt uitgesproken, bestaat 

 bij den Heer donders geen twijfel. Hij doet opmerken 

 dat de ligging der deelen in de mondholte onveranderd is 

 gebleven; de lucht strijkt er langs heen ; de trilling, waarin 

 ze door het strottenhoofd gebragt is, kan geen wezenlijken 

 invloed uitoefenen; er moet dus een geruisch ontstaan, dat 

 alleen verzwakt wordt wegens de vernaauwing der stem- 

 spleet, gevorderd voor de klinkende stem. Men hoort ook 

 duidelijk het geruisch, wanneer de klank der stem ophoudt, 

 zonder plotseling onderdrukt te worden. 



Wat de derde vraag aangaat: in hoeverre de aard der 

 vocaal bepaald wordt door dit vergezellend geruisch, be- 

 sluit de Spreker met te zeggen: 1". dat het geruisch op 

 zich zelf voldoende is om de vocaal te kenmerken; 2'. 

 dat de vocaal, luide uitgesproken, duidelijker wordt, voor- 

 eerst wanneer men het geruisch willekeurig versterkt, ten 

 tweede wanneer men het langer dan het stemgeluid laat 

 hooren ; 3°. dat op een afstand, waarop de klank der stem nog 

 krachtig gehoord wordt, het karakter der vocaal verloren 

 gaat. Hare attributen kleven dus uitwendig aan de vocaal. 

 Zij zijn betrekkelijk zwak en planten zich niet verre voort. 



Spreker wil daarmede niet beweren, dat het karakter 

 der vocaal uitsluitend in het vergezellend geruisch gegrond 

 is. Integendeel doet hij opmerken dat met het stemge- 

 luid vaste deelen medeklinken. Daarmede zal dan ook wel 

 in verband zijn het eigenaardige timbre der stem, waarvan de 

 voorwaarden intusschen nog voor een deel in het duister liggen. 



De Heer van hasselt spreekt, naar aanleiding van eenige 

 door hem genomen proeven, over strychnine-vergiftiging, 



