( 261 ) 



daarover. Met \vatsü.\, ogle en anderen vund ik, te^eu 

 BRAro en lethebv, dat zelfs bijvoeging van betrekkelijk 

 ruime hoeveelheid tartarus emeticus het verschijnen van 

 <le violette kleur niet verhinderde; alleen verdween deze 

 nog sneller dan gewoonlijk, vermoedelijk onder den des- 

 oxjderenden invloed van het acidum tartaricum. Nog moet 

 ik hieromtrent opmerken, dat al ware deze stoornis bij 

 andere verhoudingen sterker dan zij zich aan ons ver- 

 toonde, men bij het volgen der isoleer-methode van stas 

 en OTTO zeker is haar te kunnen buitensluiten, zoo als 

 den laatste door eene opzettelijke tegenproef is gebleken. 

 Veel meer moet men toezien, dat geen aanhangende aether 

 of alcohol aanwezig zij : de dan voortgebragte groene 

 kleur van het chroomoxyde stoort de waarneming geheel. 

 Dit zelfde is het geval bij sommige plantenzuren, bijv. vrij 

 wijnsteenzuur, hetgeen ook eene sterke groene verkleuring 

 te weeg brengt. Aanwezigheid van salpeter, van gom, van 

 bloedrood, door letheby en anderen als strijdig vermeld 

 met eene sprekende uitkomst dezer kleurproef, bleek mij 

 «elven van mindere beteekenis te zijn, ofschoon het in 

 een paar gevallen scheen, dat het violet sneller verflaauwde. 

 Doch reeds genoeg ter verzekering, dnt somtijds str)xh- 

 nine aanwezig kan zijn, zonder met zekerheid door deze 

 proef te worden herkend. 



Eene tegenovergestelde, doch niet minder gewigtige bron 

 van dwaling bij of in de kleurproeven ligt in deze om- 

 standigheid opgesloten, dat er enkele organische stoffen 

 bekend zijn (en misschien zijn er nog meer niet bekend), 

 die dezelfde of ten minsten eene overeenkomstige verkleu- 

 ring ondergaan of te weeg brengen als de strychnine, bij 

 de proef met dubbel chroomzure potasch en zwavelzuur 

 eerste hydraat. Zij zijn : de pyroxanthine, de salicine, de 

 aniline, gal met suiker, en het oleum jecoris aselli. Wan- 

 neer men bij eene geringe hoeveelheid daarvan eenige kor- 



