( 2G;i ) 



eene andere algemeeiie controle op de kleurproef verdient, 

 nog zeer ten dezen op den voorgrond te worden gesteld 

 de galvanische proef op strychnine, naar ik meen van 

 LETBEBy. Naar men weet, wordt daarbij een kristalfrag- 

 menfje strychnine geplaatst op een platinablikje en overgo- 

 ten met een paar droppels sterk zwavelzuur. Men brengt 

 (Ie benedenvlakte van het platina in aanraking met de 

 kool-pool van een galvanischen toestel (ik bezigde veeltijds 

 eene kleine BU^SEN'sche koolcel), en het zwavelzuur met 

 den zink-pool. Men ziet dan oogenblikkehjk de wel bekende 

 schoone violette, langzamerhand lichtrood wordende en ten 

 slotte verdwijnende verkleuring der strychnine ontstaan, 

 zelfs volgens letheby slechts bij aanwezigheid van een 

 10,000 h een 20,000s'e grein. Is hier eene gelijke uit- 

 werking in het spel, oxydatie der strychnine? Is hier 

 misschien ozonwerking aan te nemen? De laatste vraag 

 schijnt ontkennend te mogen worden beantwoord; althans 

 hij eene voorloopige proefneming heb ik, met mijnen ambt- 

 genoot VAiv DEN BROEK, die daartoe een platinakroesje op 

 eene vernuftige wijze had ingerigt, eene negatieve uit- 

 komst waargenomen. Vooreerst is de reactie niet sterker 

 bij eenige graden onder O, dan bij de gewone tempera- 

 tuur; en in de tweede plaats blijft zij tot op 170" C. 

 nog altijd bestaan, en op deze hooge temperatuur is er 

 zeker geene ozon-ontwikkeling meer. Bij de galvanische 

 proef heeft men het voordeel, dat men, om de violette 

 verkleuring der strychnine te verkrijgen, geen bichromas 

 potassae behoeft en alzoo de stoornissen, welke als gevolg 

 van ontleding daarvan door andere stofi'en (aether, alcohol, 

 acid. tartar. enz.) mogelijk zijn, worden vermeden. De aan- 

 wezigheid zelfs van suiker of van keukenzout, welke bij 

 de bichromas potassae zoo zeer belemmerend is, verstoort 

 hier de uitkomst niet zóó volkomen, althans indien men 

 den galvanischen sfroom eenigen tijd langer laat doorgaan. 



