( 3U7 ) 



terrein; en op dat van liet dierlijk leven wordt niet veel 

 meer verhaald dan de desinfecterende werking en de op 

 zich zelve vergiftigende eigenschappen van het ozone. 

 Want de verklaring waarom men zich onaangenaam ge- 

 voelt des zomers tegen het losbreken van een onweder, 

 terwijl er dan toch veel electriciteit en met die electrici- 

 teit veel ozone in de lucht is, juist wat wij niet toe- 

 geven, kunnen wij naauvvelijks een onderzoek noemen ; 

 evenmin als dat over de uitbreiding van de onweders 

 over Europa, hic et illic assuitur pannus late qui splendeat 

 sed cui non hic erat locus. 



Wij komen tot het laatste deel : den invloed van eeue 

 grootere of kleinere hoeveelheid ózone op de ziekten. In 

 het eerste jaar dat men hierop acht gaf, was men er spoedig 

 mede klaar. Quetelet merkte op, hoe gedurende de maan- 

 den dat de cholera heerschte, weinig electriciteit was waar- 

 genomen. Weinig electriciteit, zegt men, dan is er weinig 

 ozone; dus worden weinig miasmata ontleed of er zijn er 

 zoo veel, dat zij het ozone verbruiken. Is er daaren- 

 tegen te veel ozone in betrekking tot de miasmata, dan 

 zullen de ziekten een ontstekingskarakter hebben. Onge- 

 lukkig bevestigen latere reeksen dit laatste niet; schiep- 

 FENDECKER te Koningsberg ontkent het, boeckel te Straats- 

 burg verdedigt het. Wij gelooveu dat de schrijver wel 

 wat spoedig geneigd is, deze werking van het atraosphe- 

 risch ozone voor bewezen te houden, vooral indien hij 

 het in sommige gevallen reeds wil gaan toedienen. Maar 

 .scoutetten blijft toch kritiek aanwenden op het medege- 

 deelde, en moge het werkje al wat vroeg verschenen zijn, 

 het is toch wel het beste wat wij over bet ozone be- 

 zitten. 



Wordt na beraadslaging, waaraan de H. II. van der 

 BOON MESGU en DONDERS deeljicuieii, besloten dat een af- 



