{ 315 ) 



derstc ledematen verlamd worden, maav niet die van den 

 tronk, d. i. de tussclienribbigo spieren, de buikspieren en 

 het middenrif. De naam van halfzijdigc verlamming is 

 dus minder juist. 



Omtrent den oorsprong der zenuwen van liet verlengd 

 merg, doet S. zien, dat de zenuwstammen zelve niet in dc- 

 cussalie overgaan; maar dat van uit hunne kernen vezels 

 ontspringen, die zich naar de overzijde begeven, om dau 

 naar boven te gaan en dus eene deoussatie vormen. Dit 

 verklaart de verschijnsels van overkruising, waarop de pa- 

 thologie wees, maar welke de anatomie tot heden niet wist 

 te verklaren, en dit te minder, omdat zij komen uit dat 

 gedeelte des verlengden mergs, dat boven de plaats van 

 de overkruising der pyraniiden gelegen is. 



Wat de fijn verdeelde overlangse vezelbiindels betreft, 

 die het grootste gedeelte van het niggemerg uitmaken en 

 overal doorsneden worden met dwarse en straalswijze ve- 

 zels,— zij zijn, naar Sprekers overtuiging, althans voor het 

 grootste gedeelte, geenc verlengsels van de witte strengen 

 uit het ruggemerg, zoo als stilling meent, maar veeleer 

 nieuwe vezels, welke uit de hersenen afdalen, deels om 

 als dragers van den wil over te gaan in de dwarse vezels 

 naar de kernen voor de beweegzenuwen, deels om zich met 

 de c. e. olivaria te verbinden en met andere gangliëngroe- 

 pen, waarop de wil invloed kan uitoefenen. Voor een 

 ander deel schijnen zij uit de kernen voor de gevoelsze- 

 nuwen naar boven te gaan, om den indruk van het ge- 

 voel naar de hersenen te brengen. — Er is hier eene 

 ware overkruising. 



Wat de zenuwen betreft, doet Spreker opmerken, dat de 

 nervus faoialis voor een gedeelte in de kern van het ver- 

 lengd merg overgaat, voor een ander gedeelte er over heen 

 gant naar de overzijde. Tusschen deze vezels zijn gan- 

 gliëncelleii in gestrooid. Deze meerdere zamenhang van de 



il' 



