( 3J6 ) 



beide iicrvi facialrs lieeft invloed op ile moer bilaterale wer- 

 kingen (l(^r '/cnuw. 



Ue nerviis abducens onderscheidt zich, doordien hij zicli 

 van de raplie bij het centrum afbuigt en zich gekromd naar 

 buiten begeeft, om waarschijnlijk op den bodem der vierde 

 hersenholte zich in overlangse rigting naar boven te bui- 

 gen en bij de kern van de derde hersenzeuuw te ont- 

 springen. De nervus abducens is de eenige zenuw, welke 

 zich niet schijnt te overkruisen. 



De gehoorzenuw gaat in zeer groote gangliëncellen en 

 in eene kern over. Achterwaarts verlengen zich vele 

 vezels der gehoorzenuw tot in de kleine hersenen. Ve- 

 zels uit de kern van de gehoorzenuw gaan in de kern der 

 aangezjgtszenuvv over. — Hieruit verklaren zich de reflex- 

 bewegingen van den m. stapedicus, en ook die der spieren 

 van het uitwendig oor, bijv. bij schrik, door sterke geluiden. 



De kernen der beide gehoorzenuwen hangen door dwarse 

 vezels te zamen. Hierdoor verklaart zich de zamenwerkiiig 

 der beide gehoortoestellen. 



Langs de kern, waarmede de vagus verbonden is, gaat 

 een langwerpigronde bundel van ov«rlangse vezels, waarin 

 eenige vezels van den vagus overgaan. Uit deze zijde- 

 lingsche streng ontspringen de tusschenribspieren, de len- 

 denspieren, de middenrifzenuw. Hieruit verklaart zich, 

 waarom en waardoor prikkeling van den n. vagus eene 

 terugwerking doet ontstaan in al de spieren, welke tot de 

 ademhaling dienen. 



Hoogstgewigtig is de loop van den wortel van het vijfde 

 zenuwpaar. In plaats van, zonals al de andere zenuwen, 

 dwars door het ruggemerg heen te dringen, gaat deze 

 wortel schniiis naar beneden, en eindigt niet de onder- 

 ste wortels van den hj'poglossus. Door dezen schuinsen 

 loop gaat deze wortel langs ai de centraaluiteinden der 

 zenuwen van het vovlenffd merg heen en etaat door vezels, 



