( 317 ) 



welke hij uitgeeft, met hen in veibiiidiiig. Hieruit ver- 

 klaart zich de werking van den trigerainus bij eene me- 

 nigte van reÖexverschijnsels. 



Aan dit alles knoopt Spreker zijne beschouwingen om- 

 trent de bij- of hulpgangliën. Hij rigt hiertoe de aan- 

 dacht in de eerste plaats op de tegenwoordigheid van twee- 

 voudige corpora olivaria bij de Zoogdieren, uitgezonderd 

 de Meusch en de Apen. Hiervan ligt het bovenste paar op de 

 hoogte van den ii. fapialis, het onderste op de hoogte van. 

 den hypoglossus. Het bovenste paar is door vele vezels 

 verbonden met de kern van den facialis en schijnt als 

 gangliëngroep voor de raimiek te dienen. Het is al- 

 thans bij de Carnivoren sterker ontwikkeld dan bij de 

 Herbivoren. Ten onregte meent men, dat de corpora oli- 

 varia bij de Vogels ontbreken. De bovenste zijn er, 

 hoewel in geringen omvang. Spreker althans vond ze 

 bij den haan, vereenigd met de kern van den nervus faci- 

 alis, en brengt zulks in verband met de werking der huid- 

 spier bij hartstogtelijke beweging der vederen aan het 

 hoofd en aan den hals. 



De onderste corpora olivaria verschillen bij de verschil- 

 lende diersoorten veel minder in grootte dan de bovenste. 

 Zij liggen overal juist naast de wortels van den nervus 

 hypoglossus, met wiens kern zij door vele straalswijze 

 verdeelde vezels in verbinding zijn. Zij schijnen het be- 

 heer over de slikking te voeren. Ook bij de Vogels ont- 

 breken zij niet, hoewel zij er zeer klein zijn. Bij dea 

 Mensch en bij de Vierhandige zoogdieren zijn de bovenste 

 en onderste corpora olivaria ineengesmolten. Bij dea 

 Mensch dienen de corpora olivaria buitendien voor de bi- 

 laterale werking op de tong bij de articulatie der spraak. 



Ten slotte handelt Spreker over bijkomende gangliën 

 in het verlengd merg, verbonden met den n. trigeminus 

 zoo wel als met den ». facialis. Hii verklaart daaruife 



