( 21 ) 



GOETHE *), maar vooral door decandolle en vele Fran- 

 sche en andere organograpliische schrijvers is voorgedragen; 

 voorzeker geen invloed gehad' heeft. 



Men spreekt van steunhladen (stipulae), bloeibladen [fo- 

 lia floralia), schulbladen [bracteae), kelkbladen [sepala), 

 bloembladen [petala], aan alle welke woorden het woord 

 blad ten grondslag ligt, dat weder met plaat en andere 

 woorden in de beteekenis van een dun, vlak, breed deel 

 in verband schijnt te staan. 



A'^olgens J. geimm t)j is het woord blad ook reeds taal- 

 kundig verwant aan de woorden bloeijen en bloem. 



Wanneer wij dan iiu de verschillende reeksen van dee- 

 len, waaruit de bloem bestaat, de zoogenaamde verlicilli 

 florales, met bladen vergelijken, zoo kunnen wij die ver- 

 gelijking èn in de aanhechting op den tak of op zijne 

 voortzetting, de as der bloem, èn in de nervuur, èn in de 

 beharing, èn in vele gevallen in de gedaante, èn in de 

 betrekkelijke plaatsing der deelen, op eene vrij duidelijke 

 wijze voortzetten. 



Even als de bladen dikwijls in eene uitgerekte schroef- 

 lijn geplaatst zijn (folia sparsa), zoo zijn de deelen der 

 bloem geplaatst in eene verkorte schroeflijn, die hierdoor 

 een krans schijnt. Even als de bladen, bij Pandanus, 

 Dracaena en andere dikwijls, vele bijeen, in eene schroeflijn 

 geplaatst zijn (folia spiralia), zoo ziet men ditzelfde bij de 

 talrijke meeldraden der Nijmphaea enz. en bij de vrucht- 

 beginsels van Ranunculus, Anemone, enz. 



De betrekkelijke stand der kelkbladen, bloembladen enz: 

 is oorspronkelijk ver-wisselend [alterneer end), dat is, dat 

 een hooger geplaatst deel steeds geplaatst is boven de 



*) J. w. TON GOETHE, Versucli die Metamorpho^e der Pflanzen zii ef- 

 klSren. Gotha 1790. 



t) 2ie .MOHL viid schlechtesdal, Boiaitische ZcUv.mj 1S53, p. 419. 



) 



