( 97 ) 



te rijkelijker stroomt het bloed duor nieuwe vaten uit de 

 long in de uitwendige borstkas over, waardoor, bij de zoo 

 beperkte en ingekromjiene ruimte voor de longoirculatie, 

 het bloed voor een groot deel niet door de venae i)ulmo- 

 iiales, maar door de venae intercostales terugkeert, eu dus 

 slechts eenmaal door de longen vloeit. Hierdoor wordt, ge- 

 lijk ik reeds voor 30 jaren opmerkte, ruimte gewonnen, en 

 kan men verklaren, hoe het mogelijk is, dat bij eene groote 

 consumtie van het longenweefsel toch al het bloed van het 

 ligchaam door de long dringen kan ; hetgeen door eene al- 

 gemeene vermagering en bloedeloosheid niet kan verklaard 

 worden, daar toch bij nog sterkere vermagering, ten ge- 

 volge van andere ziekten, het bloed de vaten der beide ge- 

 zonde longen opvult *). 



Uit al het aangevoerde meen ik te mogen besluiten, dat 

 ontsteking steeds in het slagaderlijke stelsel, niet in het 

 aderlijke plaats heeft. Immers het menigvuldig voorkomen 

 van ontsteking der aderen zelve, kan hierbij geene tegen- 

 werping uitmaken, daar deze ontsteking door de slagader- 

 lijke vasa vasorum wordt te weeg gebragt. Wij meenen dus 

 te mogen stellen, dat, zoowel bij lever- als bij longont- 

 steking, dit ziekteproces door opgewekte werking van het 

 slagaderlijk vaatsysteem wordt te weeg gebragt, en dat al- 

 zoo pneumonie haar aanvang neemt uit de ontsteking van 

 de arteriae bronchiales, die zich aan het capillairnet van 

 de venae pulmonales kan mededeelen; maar dat het veneuse 

 bloed van de arteria pulmonalis hieraan geen direct aandeel 

 neemt. Hetzelfde geldt ten opzigte van de vorming eener 

 vomica en het ontstaan van schijnvliezen, als verschillende 

 uitgangen van het arterieuse ziekteproces, hetgeen in de 

 longen ontstaan is. 



*) Ohservat, Anatfunico-path, 1826, pag. 86. 



VEKSL, EN MEDED. AFD. NATDUKK. CEEL VIII. 



