{ 99 ) 



der longen verspreidt. Hierbij heeft echter dit opmerkelijk 

 verschil plaats, dat deze uitbreiding van den bloedsomloop 

 bij de vogels vooral van uit de aderlijk bloed voerende 

 arteria pulmonalis uitgaat, die hare takken verder in de 

 wanden der luchtzakken schijnt te verspreiden : zoodat dit 

 aderlijk bloed hier aan de inwerking der lucht wordt bloot- 

 gesteld, en dus deze luchtzak als een buitengemeen ver- 

 groot longenblaasje of aanhangsel der long kan beschouwd 

 worden, die hier dient voor respiratie. Echter zijn deze 

 takken van de arteria pulmonalis in den luchtzak steeds 

 dun en spaarzaam, indien wij die met het digte capillair- 

 net van de longenblaasjes der hoogere dieren vergelijken. 

 Wel heeft men luchtzakken der vogels tot het respiratie- 

 systeem gebragt ; maar, dat ook takken van de arteriae pul- 

 monales zich op de wanden dezer luchtzakken, althans van 

 die in de borst, verbreiden, was, zoo verre mij bekend is, 

 nog niet aangetoond. 



Moeijelijk echter bleef mij steeds de ware structuur en 

 het maaksel der vogellong. Dat de luchtvaten hier niet, 

 zooals bij de hoogere dieren, in eene menigte blinde lon- 

 genblaasjes eindigden, was mij reeds voor jaren in het oog 

 gevallen. Bowman beschrijft, in navolging van eainey, de 

 vogellong, alsof het slijmvlies der broncbia eindigt bij 

 hunne intrede in de longen, en nu de verdere kanalen als 

 uithollingen te beschouwen zijn en gangen tusschen een 

 capillair vaatweefsel : zoodat de lucht door de tusschenruim- 

 ten en mazen der capülairvaten zoude dringen, en met de 

 oppervlakte van ieder capillairvat in aanraking zoude ko- 

 men *). De vogellong zoude dus met eene spons te ver- 

 gelijken zijn, waarvan het weefsel door afgezonderde bloed- 

 vaatjes zoude daargestekl worden. Williams, in zijn ar- 

 tikel Respiration in the Cyclopaedia of Anatomy and Phy- 



k*) ToDD and bowman, The physiologtcal anotomy and physiology of 

 man. Lond. 1826, tom. 2, pag. 395, fig. 208. 

 ; 



