» 



( 101 ) 



liet balkweefsel besloten, welk balkweefsel met zeer dunne 

 cpitheliaalcellen bedekt is. Indien men dan ook de aorta 

 met geel opvnlt, blijkt het, dat ook in de vogellong ar- 

 terieuse bronchiaalvaten aanwezig zijn, die vooral de groo- 

 tere luchtkanalen in hunnen loop schijnen te volgen. De 

 buitengenieene lijnheid en digtheid van dit vaatnet brengt 

 te weeg, dat men alleen bij injectie van zeer fijne door- 

 schijnende stof, Züoals van eene oplossing van berlijnsch 

 blaauvr in acidum oxalicum, of door eene carmijn-oplossing 

 de ware structuur ontdekken kan. 



De vogellong bestaat dus uit een iijn balkweefsel, waar- 

 van de mazen overal niet lucht zijn gevuld, en die door 

 de gansche long onderling schijnen te communiceren. Ter- 

 wijl dus de longen gedeeltelijk door de uitwendige aponeu- 

 rosis, die in het diaphiagma overgaat, worden verwijd, en 

 te gelijk de borst wordt uitgezet, stroomt de lucht door 

 al deze met elkander communicerende kanalen en gaat 

 door die bronchiaaltakken, die op de oppervlakte der long 

 met opene mondingen eindigen, in de luchtzakken over. 

 Zonder deze onderlinge gemeenschap der luchtgangen in de 

 vogellongen zoude de lucht alleen door de opene bronclii- 

 aaltakken in de luchtzakken stroomen, en in de overige 

 long niet genoeg kunnen ververscht worden, wanneer, zoo- 

 als bij de zoogdieren, deze luchtvaten overal in blinde blaas- 

 jes eindigden. Bij de vrije communicatie echter, die ook 

 tus.5chen die luchtkanalen plaats heeft, die zich in de long 

 zelve verspreiden, moet met iedere uitzetting der long de 

 lucht door alle luchtkanalen doordringen en in de lucht- 

 zakken overgaan. Door de menigvuldige elastische vezel?, 

 waarmede de gansche long en vooral de wijdere luchtkana- 

 len, doch ook nog het balkweefsel zelf doorweven is, trekt 

 bij de uitademing de long zich weder terug. 



