f IKi ) 



VV;i( de kleur van de biiiKleii iiiiiigaiU., iriei'k ik naii, 

 dal zij nooit geheel gekleurd zijn, maar slechts ruim de 

 benedenste helft. liet schijnt mij toe dat de invloed vau 

 de lucht hier eene rol spoelt : teu minste de eerste band is 

 juist zooverre gekleurd, als zijne een weinig gebogcne vlakte 

 den buitenwand van den geplooiden vleugel uitmaakt. Den 

 tweeden band zag ik niet verder gekleurd, dan tot de plaats 

 waar de punt van den dekvleugel ligt. Tot zekerheid zal 

 deze zaak niet komen, dan na onderzoek van pas uit de 

 pophuid gekropen individuen, die men ook aan proeven kan 

 onderwerpen, b.v. door terstond de tegmina af te knippen. 

 Een vergelijkend onderzoek met Oecanthus pellucem, scop. (ƒ, 

 die gelijksoortige banden schijnt te hebben, zou belangrijk 

 zijn ; omdat bij hem de dekvleugels de geheele achtervleugels 

 bedekken, terwijl bij $ geene banden schijnen te bestaan en 

 de vleugels buiten de dekvleugels uitsteken *j. 



Zonder acht f e slaau op de boven medegedeelde bijzon- 

 derheden, zal men zich geen denkbeeld kunnen vormen van 

 het plooijeu van den vleugel. Het eigenaardige van den 

 opgevouwen vleugel bestaat hierin, dat de voorste band 

 aan den buitenkant als 't ware een zijwand vormt, die tus- 

 schen de twee aderstralen spoelvormig gekleurd is en nooit 

 de lengte van den achtersten band heeft, die de geheele lengte 

 van den vleugel bedekt. Alleen aan het schoudereinde dra- 

 gen de eerstvolgende hoogere nerven nog eenigzins tot het 

 zamenstellen van het boven vlak bij. Derhalve heeft de 

 vleugel in rust de breedte van den achtersten band en de 

 dikte van den voorsteu band, en moeten alle plooijen in 

 deze gegevene ruimte verborgen kunnen werden. Maar hoe? 



Yerwijdert men langzaam den gevouwen vleugel van 



») Z. MSCHEK p. 105, Tab. IX, Fig. 14 « c? cu h ?. Ik heb deze- 

 soort niet kunnen zien. 



