( 118 ) 



(leu Veeumo] *) en die van chabrier f) voor den gelicc- 

 len vliegtoestel; maar over even bedoeld mechanisme is, 

 naar mijn bescheiden oordeel, nog niet het volle lieht 

 verspreid. 



Dat de Veenmollen nooit vliegen of niet zouden kunnen 

 vliegen, kan ik niet aannemen. Er is geen grond in hun 

 organisme, om hun eene korte, fladderende, door springen 

 of huppelen ondersteunde vlugt te weigeren, zooals die 

 door meer dan een schi'ijver wordt opgegeven en aaü ver- 

 scheidene Orthoptera eigen is §). De Heer buürmax ver- 

 zekerde mij stellig, dat zij vliegen. Dat met eitjes ge- 

 vulde wijfjes niet zullen vliegen, volgt van zelf : niet slechts 

 uit haar zeer toegenomen gewigt, maar ook uit de ongun- 

 stige verplaatsing van het zwaartepunt haars ligchaams. 



§ 3. Vestigen wij thans nog de aandacht op onvolwas- 

 sen individuen en wel op den toestand van hunne vleugels. 



Van vleugels kan bij ons insekt natuurlijk geen sprake 

 zijn in den larventoestand, maar eerst bij nymph of pop. 

 Maar zelfs in dezen staat is het, streng genomen, niet ge- 

 oorloofd van vleugels, zelfs niet van abortive of kleine 

 vleugels te spreken, omdat wij te doen hebben met deelen, 

 die voor verdere ontwikkeling vatbaar zijn en dan eerst 

 eigenlijke vleugels zullen opleveren. Wat het uitwendige 

 aangaat, zijn zij tijdelijke omkleedsels, huidkokers, waarin 

 zich de blijvende vleugels allengs vormen. In een woord, 

 wij hebben te handelen over vleugelscheden of vteugelkokers. 



') Z. Handb. d. Entomat. I, § 165 ,/f. Taf. 6, N'. 1, Fig. 1— S. 

 t) Z. zijn £ssai sur Ie vol des Insectes, in Métn. du Museum, Tom. VI. 

 VII et VIII, op verscheidene plaatsen, vooral Tom. VIII, Chap. 5. 



§) Fere eodem Ulo tempore (m. Junio et Julto) cjus i^oloius quoijuc pa- 

 rum altus, irregtUariSf cursu undoso notabüis ohservatur, q. s. Fiscuer p. 

 167. Verg. WESTWOOD Introducl., I, 447. 



