( i37 ) 



den eersten Spreker. Hij meent dat het bedenkelijk 

 is, het enthusiasme, door iemand opgevat voor eene 

 vermeende ontdekking of opgevatte meening, als 

 kwade trouw voor te stellen. Hij wenscht, dat, 

 terwijl de feiten zelve toch luide genoeg spreken, 

 de Heer taim.\ in het verslag op meer verschoonende 

 wijze worde behandeld. 



De Heer van geuns doet opmerken dat het eene 

 geldelijke onderstemiing en wel eene aanspraak op 

 voortdurende toelage uit 'sLauds middelen betrof. Hij 

 acht bij cUe omstandigheid het enthusiasme wel wat 

 verdacht, en zulks te meer, daar de Heer tama de 

 onfeilbare uitkomsten van zijn geneesmiddel roemt, 

 zooals die door langdurige ervaring bewezen zouden 

 zijn, tei-wijl de meest kundigen en ervaïenen de 

 ziekte ongeneeslijk noemen. Juist dit doet onwille- 

 keurig denken aan de overdrevene aanprijzing van 

 kwakzalversgeneesmiddelen. Het kan niet anders, 

 of in het verslag moest daarop worden gewezen. De 

 Commissie had zich de beoordeeling der zaak ten 

 taak gesteld, en niet geaarzeld daarover hare over- 

 tuiging uit te spreken. De persoon konde hier niet 

 van de zaak gescheiden worden. 



De Heer van eees vraagt, of het ingediend rap- 

 port voor de Regering, of slechts tot inlichting der 

 vergadering bestemd is? 



De Heer van geuns - antwoordt dat het doel daar- 

 van bepaaldelijk voorlichting is dezer vergadering, 

 en dat, terwijl het eerste gedeelte, de herinnering 

 aan de achtereenvolgend bij de Akadcmie ontvangen 

 stukken, uit den aard der zaak niet in het antwoord 

 der Regering zoude behooren, blijkt het oj) voldoende 

 wijze, dat de Commissie niet Ijcdoeld heeft, het 



