( 1" ) 



regtcr- naar de linker zijde was verdrongen. Niet minder 

 gewigtig is de opmerking, dat, behalve de beide schubna- 

 den, geen andere naad aan den schedel zigtbaar is; zij zijn 

 zoo volkomen verdwenen, dat alleen een geoefend anatoom 

 hare plaats zoude weten aan te wijzen. Al de doorgangs- 

 ojïeningen voor de zenuwen en bloedvaten zijn aanwezig, 

 maar niet zeer ruim; het groot achterhoofdsgat is van zeer 

 geringen omvang. Bij al deze afwijkingen nu voegen zich 

 de onmiskenbare bewijzen van opzwelling en latere verdik- 

 king; vooreerst in de aanmerkelijke zwaarte des schedels, 

 ten tweede in den vorm van enkele beenderen, \ooral vau 

 de juk-, boven- en onderkaakbeenderen. Opdat zulks dui- 

 delijker worde, bied ik U ter vergelijking aan; twee schedels 

 van den mensch, den eenen horizontaal, den anderen ver- 

 tikaal doorgezaagd; voorts het fragment van een mensche- 

 lijken schedel; het handvat van het borstbeen van den 

 menseh, en den schedel van een Laponder aap [Idacaais 

 nemestrinus), allen door dezelfde beeuziekte aangedaan. 



Het zal U blijken, dat het eigenaardige van al deze sche- 

 dels, behalve in de zoo zeer kenmerkende zwelling, verdik- 

 king en ten slotte ook verharding der beenderen, gelegen 

 is: in het bij allen volledig verdwijnen der naden; in het 

 allengs verdwijnen van de sponsachtige tusschenzelfstandig- 

 heid (diploe) der platte bekkeneelsbeenderen; in de diepte 

 der vaatkanalen en in hunne talrijkheid aan de binneuvlakte 

 des bekkeneels; in den geringen omvang des grooten ach- 

 terhoofdsgats ; in eene eigenaardige indrukking en afplatting 

 der beide achterhoofdsknokkels, en eindelijk ook in de 

 asymmetrie. 



Toetsen wij aan al deze kenmerl^n den schedel, tot welks 

 beschouwing de Prins van Oranje ons heden gelegenheid 

 geeft, dan vinden wij ze alle daarin terug. Van de naden 

 is geen spoor aanwezig; het groot achterhoofdsgat is zeer 

 gering van omvang ; de gewrigtsknokkels zijn op eigenaar- 



