{ 155 ) 



ieder ti3 lierlialeu proef bewijst, dat aaii liet üjjIosscu der 

 omhulsels door gevormd melkzuur niet te denken valt, eu 

 dat aan de bewering, dat de nielkbolletjes door een vlies 

 omliuld zijn, waarvoor de aangevoerde bewijsgronden trou- 

 wens zeer zwak zijn, door deze proef een gevoelige slag is 

 gebragt. 



Of ecbter de grootere melkbolletjes en de zeer kleine 

 naelkligchaampjes van denzelfden aard zijn, wil ik niet be- 

 slissen, en het kan zeer best zijn, dat het caseine gehalte, 

 hetwelk müldeu *) in de melkbolletjes vond, die na de ver- 

 menging van de melk met keukenzout, filtratie en uitspoe- 

 liiig met eene keukenzoutoplossing op het filtruin terug- 

 bleven, toegeschreven moet worden aan de kleine melklig- 

 chaampjes, die van een geheel anderen aard kunnen zijn 

 dan de groote melkbolletjes. Ik geef echter dit alleen als 

 vermoeden op, daar ik geene genoegzame gronden kan bij- 

 brengen, om het aannemen van twee verschillende soorten 

 van gesuspendeerde melkligchamen te regtvaardigen. 



De voorstelling, die ik mij van het karnen maak, is deze. 

 Door het sterk schudden worden de melkkogeltjes met eenige 

 kracht tegen elkander gestooten, en blijven, wanneer de tem- 

 peratuur voor het karnen de juiste is, tegen elkander kle- 

 ven, waardoor die moerbezievormige vetklompen ontstaan, 

 die de zoo gezochte gele boter vormen. Is de melk te 

 koud, zoo weet iedere boer, dat hij uren kan karnen zonder 

 dat er boter wordt afgescheiden; hij doet daarom wat warm 

 water bij de melk of bij den afgeschepten room. De melk- 

 kogeltjes zijn dan te hard, zelfs kristallijn, zoodat de za- 

 raenkleving niet kan plaats vinden. En wat gebeurt er 

 wanneer de melk te warin is, zooals in den zomer zulks 

 soms plaats vindt, of in den winter dikwerf door het bij- 

 gieten van te veel warm water geschiedt? Do boter is ver- 



♦) Phi/sM. Scheik., pafr. 1267. 



