( 15S ) 



tjezcgd verdund zccnvatcr is, zal de s. g. bepnling ons nog 

 minder 'kunnen leereii. 



Tegen eene volledige melkanalyse heeft inrii vooral ter 

 constatering van melkvervalschingen te regt ojigezicn, dewijl 

 deze analysen, zullen zij eenig nut hebben, in grooten getale 

 moeten worden gedaan, en iedere analyse zeer veel werk en 

 tijd vereischt. Het is daarom, dat sommige scheikundigen 

 van het denkbeeld zijn uitgegaan, dat het genoeg was een 

 der bestauddeelen van de melk op eene spoedige en toch 

 vrij zekere wijze te bepalen, en uit die bepaling af te lei- 

 den de mate van vervalsching, die de melk had ondergaan. 

 Zoo deed irAKcnAND een laciohutyrometer vervaardigen, 

 waarin een bepaald volumen melk met een gelijk volumen 

 aether, na toevoeging van een spoor sodaloog, wordt ge- 

 schud, en daarna een even groot volumen alkohol wordt 

 toegevoegd, en op nieuw geschud en eenigzins verwarmd. 

 De boter, die in dat mengsel geheel onoplosbaar zoude zijn, 

 zoude zich boven afscheiden en op de verdeelde buis kun- 

 nen worden afgelezen. 



Reveil en chevallier gaan van het denkbeeld uit, dat 

 het melksuikergehalte in de melk vrij constant is; zij ver- 

 warmen daarom de melk tot koking, voegen er, naar het 

 voorbeeld van c. steuckman, (Chem. Pharm. Central Blatt, 

 18.55, pag. 695) een paar cbuppels azijnzuur bij, filtreren, 

 en krijgen, volgeus hunne bewering, die ook door ter küile 

 wordt bevestigd, eene waterheldere oplossing, in welke zij 

 het melksuikergehalte bepalen door de methode van bae- 

 KESwiL. Ik moet echter opmerken dat ik deze methode 

 herhaaldelijk heb getoetst, maar dat het mij nimmer is mo- 

 gen gelukken, hoedanig ik ook de proef iristelde, en hoezeer 

 ik de toegevoegde hoeveelheid zuur, en den aard van het 

 zuur (azijnzuur, zwavelzuur, zoutzuur, zuringzuur, wijnsteen - 

 zuur) veranderde, eene waterheldere oplossing te verkrijgen. 

 Zij was meestal sterk troebel ; in de mooiste proeven nog 



