( no ) 



N'. 1. 75.ÜIIJ. verlies 0.771 

 N°. 2. 71.700 „ 0.700 



Wanneer de (Irooging goed is geschied, i^ijn de waterige 

 oplossingen geheel kleurloos, waterhelder. 



De waterige oplossing van de eerste uittrekkiug werd ver- 

 volgens na bekoeling tot 15' C. in een maatkolije juist tot 

 100 cc. gebragt, en vervolgens met het ptoefvocht van 

 MULDER het suikergehalte bepaald. 



10 cc. van het proefvocht met 10 cc. water verdund, ver- 

 eischten 



N\ 1. 5.25 en 5.30 waterige oplossing 

 N'. 2. 5.35 en 5.30 u ii 



Bij 5 cc. van het proefvocht werd vervolgens gedaan 

 het water van de tweede uittrekking. 13ij de eerste koking 

 ontstond gcene reductie; maar bij voortgezet koken eeuig- 

 zins, doch zoo weinig, dat, nadat het water van de eerste 

 en tweede uittrekking, dus ongeveer 400 cc. waren toege- 

 voegd, de vloeistof nog sterk blaauw bleef. Deze reductie 

 is aan de caseine toe te schrijven, die bij voortgezet koken 

 het koperoxyde een weinig reduceert. 



Het proefvocht, dat ik voor mijne proeven heb gebruikt, 

 was bereid in het begin van 1857. Toen ik in Januarij 

 1858 mijne proeven begon, was in de fiesch wel eenig ko- 

 peroxydule afgescheiden, weshalve het proefvocht in cene 

 schoone fiesch helder werd afgeschonken. 



0.202 gr. zuivere drooge melksuiker werden afgewogen tot 

 100 cc. bij 15' gebragt, en als gemiddelde van drie over- 

 eenstemmende proeven bleek, dat 10 cc. proefvocht tot vol- 

 komen reductie noodig hadden 17,23 cc. suikeroplossing; 

 10 cc. proefvocht vertegenwoordigden dus 31.8 mgr. melk- 

 suiker, ledere maand is deze proef herhaald, en achter- 

 eenvolgens gevonden : 



