( 203 ) 



weder verloren gaat, geene hooge temperatuur, althans geene 

 gloeihitte, kan bereiken. 



ïen slotte wil ik zelf nog wijzen op eene moeijelijk- 

 heid, waarop men al terstond zal stuiten bij de beschouwing 

 mijner boven ontwikkelde vooronderstelling omtrent de oor- 

 zaak van het licht in het luchtledige. Men zal welligt 

 vragen : hoe kunnen de afstanden der trillende deeltjes of 



M 



wel hoe kan de uitdrukking -r , overgaande van het eene 



V 



gaz tot het andere, afhankelijk zijn van de betrekkelijke 

 digtheid der gazsoorten, terwijl de onderlinge afstand der 

 strepen in het spectrum en dus ook die uitdrukking voor 

 een zelfde gaz, blijkens de waarnemingen, geheel onveran- 

 derd moet blijven bij al die verschillende graden van ijl- 

 heid, die men door achtereenvolgend pompen kan geven, en 

 waarbij het licht steeds met volkomen dezelfde zamenstelling 

 optreedt? Het antwoord hierop kan geen ander zijn, dan 

 dat de digtheid van de onderscheidene gazsootten, bij een 

 zelfden graad van veerkracht, hier optreedt als vertegenwoor- 

 digende eene physische eigenschap, die van gaz tot gaz ver- 

 andert, maar voor eenzelfde gaz bij alle graden van digt- 

 heid dezelfde blijft, en dat bijv. de oorzaak van het licht zeer 

 goed kan berusten in een trillen, dat in complexen van kleinste 

 deeltjes (dat is in moleculen) plaats grijpt; terwijl door de 

 verdunuiug van het gaz alleen het aantal der moleculen in 

 eene zelfde ruimte vermindert, maar de constitutie en de digt- 

 heid der moleculen zelven geheel onveranderd wordt gelaten. 



8. Geruiraen tijd reeds heb ik mij bezig gehouden met 

 het onderzoek der strepen, die door de verschillende meta- 

 len in het spectrum der electrische vonk worden voortge- 

 bragt; met ijver heb ik steeds voortgearbeid, niet, dewijl 

 ik de resultaten van ^ïjgsteöii *) voor zoo groote verbe- 



») PoGOEND. Ann. 1855. Vol. XUIV. 



