{ 271 ) 



zoodaiiigf. grondslag was onmisbaar, indien de- arlieid \;ui 

 volcn tot een goed geheel zoude kunnen leiden. Aan het- 

 geen door Dr. guggenbuhl hier uiteengezet is, kunnen wij 

 noch op zich zelf, noch in verband met het doel eenigc 

 waarde- toekennen. 



De onderscheiding van Cretinisme ea Idiotismc is voor- 

 zeker geene gemakkelijke zaak. Velen hebbeu dan ook het 

 Cretinisme als een bijzonderen vorm van hot Idiotisme 

 jilleen in zoo verre onderscheiden, dat het Gretinisme zoude 

 zijn endemisch voorkomend Idiotismc ; terwijl anderen, en 

 naar ons oordeel te regt, een moer wezenlijk verschil tSs- 

 schen l)eide ziekten meenen te moeten stellen. 



Een ander gewigtig punt is de ontwikkeling ^■an hot 

 Cretinismc : in hoc verre het namelijk als aangeboren ol' 

 verworven moet beschouwd worden. Omtrent deze punten 

 vinden wij bij cuggenbuhl geene voldoende vaste grond- 

 slage7i. Daarvoor toch zoude hot noodig zijn geweest, dui- 

 delijk te verklaren in hoe verre men het Cretinisme als van 

 een lokaal hcrsenlijden of ziekelijke afwijking van den sche- 

 del uitgaande moet beschouwen, dan wel als afhankelijk 

 van een algemeen ligchamelijk lijden, zoodat de gebrekkige 

 ontwikkeling van het geheele organisme het eigenlijke wezen 

 van het Cretinisme zoude uitmaken. 



In plaats van deze vraagpunten duidelijk te stellen, zien 

 wij dat hij van het verschil van Cretinisme, Idiotisme en 

 Irabccilliteit als van verschillende graden spreekt, en als 

 kenmerk de graden van stoornis in de ontwikkeling van 

 het spraakvermogen aanneemt; zoo ook worden die zelfde 

 graden weder voor de onderverdeeling van het Cretinisme 

 aangenomen. Hij bepaalt zich dus bij de onderscheiding tot 

 een enkel pathognomonisch teeken, waarvan men de waarde; 

 zeker niet zoo hoog zal mogen schatten, om het als grond- 

 slag voor de herkenning te maken. Het begrip van Creti- 

 nisme wordt overigens aldus gesteld, dat daaronder zoude 



