( -iw ) 



scii, wanr zij eeiic bciniigrijke dikte bereiken, siii.vlle cu klip- 

 vorinip; uitstekende kammen. Het duidelijkst is dit zigt- 

 baar bij de groep, waarvan de St. GUristoird zicli het lioogst 

 verheft. 



Door de dunue en duidelijke laagvorming van den kie- 

 zelschiefer en zijne regelmatige lijnregtc sj)lijtingen wordt 

 het geheele bod in kleine stukkon, die gelijke afmetingen 

 vertoonen, verdeeld ; zoodat het op cenigen afstand gezicu, 

 zich voordoet alsof het uit gehouwen steenen opgebouwd is. 

 Zelden komt de kiexelschiefer den schilferigen hoornstcen 

 nabij ; gewoonlijk gaat hij in schelpvormigen hoornstcen en 

 vuursteen over. Op enkele plaatsen verandert hij in jas- 

 pis en gele en roode ijzerkiezel, ook wel iu chalcedon en 

 carneol, zonder dat men daarbij eene scherpe afbakening 

 kan waarnemen, daar al deze delfstoffen in de massa van 

 den kiezelschicfer verloopen. Somtijds wisselt de zandsteen 

 door zijne fijn korrelige variëteit met een graauwen en door 

 ijzeroxyd rood gekleurden thonschiefer (steenkoleidei) af. 

 Deze vormt echter geeno, magtige beddingen, en is meestal 

 zoo fijn gespleten, dat hij in doorsnede rhomboïdale, lang- 

 werpige griffels vormt, zooals ook in dmi thonschiefer van 

 den jongen graauwwack voorkomt. Hij is echter altijd week 

 en zacht, en verandert door opname van eene grootere hoe- 

 veelheid kiezelaarde in kiezelschicfer. 



Door den lijn korreligen zandsteen loopen duunc kwarts- 

 gangen, nergens ontmoet men daarin ertsgangen. Iu de 

 spleten vindt men, even als bij den groensteen, hier en 

 daar sporen van vroeger op het gesteente afgezetten en la- 

 ter weder vernietigdeu rifsteen De fijn korrelige biedt aan 

 de verwering meer weerstand dan de grof korrelige, waar- 

 schijnlijk omdat in den laatsten meer kalk als bindiugstof 

 voorkomt, die bij verwering gemakkelijker vernietigd wordt. 

 De bestauddeclen, waaniit het gestecüite bestaat, worden dan 



