( 3U1 ) 



iluidelijk zigtbaar. De grof korrelige zandsteen vervalt door 

 verwering in gruis; de üjii korrelige, vooral die eene schil- 

 l'eraclitige zameustelliiig heeft, weerstaat de verwering lan- 

 ger en blijft, zelfs geheel verweerd, nog zameuhangen. Beide 

 soorten worden door verwering bruin, de grof korrelige 

 echter donkerder. 



Het meest in het oog vallend is de verandering, die de 

 kiczelschiefer ondergaat, llij wordt namelijk ontkleurd, geel- 

 achtig wit, stroo- of okerkleurig, en stret.p- of vlekvormig ; 

 verliest allen glans en wordt ondoorschijnend. De breuk 

 wordt ongelijk en aardachtig, de eigenaardige kenmerkende 

 splijting houdt geheel op, en slechts eeuige, dun met ijzer- 

 osyd overtrokkene, somwijlen adervormig verloopende, sple- 

 ten van eenige lijnen dikte blijven bestaan. Het gesteente 

 wordt poreus en de kleine poriën hebben eene langwerpige 

 platgedrukte gedaante en eene laagsgewijze rigting, zoodat 

 het gesteente ruw en scherp op het aanvoelen is en op 

 puimsteen gelijkt. Het ziet er meestal uit, alsof het aan 

 den invloed van het vuur blootgesteld is geweest, en wat 

 opmerking verdient, is, dat niet alleen de korst, maar de 

 geheele massa aldus is veranderd en in een geheel ander 

 vreemdsoortig gesteente overgegaan is, dat men, op zich zelf 

 beschouwd, volstrekt niet meer voor kiczelschiefer zoude 

 aanzien. 



Eene zoo volkomene omzetting van een op zich zelf 

 zoo vast en de verwering zoo zeer trotserend gesteente, is 

 moeijelijk te verklaren en behoort tot de zeer opmerkelijke 

 verschijnselen. Daar deze zandsteen nergens met een ander 

 gesteente dan met den in vergelijking van hem zeer jongen 

 rusteen bedekt wordt, kan men hem moeijelijk eene plaats 

 onder de andere zandsteenvormiugen aanwijzen. Het meeste 

 schijnt hij met den ouden zandsteen, die vroeger den naam 

 \an graauwen of witten, doodliggenden, droeg, overeen te 

 komen, en hiertoe uf tot de laatste vorming van den nieu- 



