( 301. ) 



De onderste lagen der kalkbcddiiig zijn ecnigzins hellende; 

 meestal zijn zij dun en schijnen naar het zuidoosten inge- 

 stort te zijn. Overal vindt men scheuren, spleten en uit- 

 hollingen, die zich op enkele plaatsen, zooals op Ilato, 

 tot belangrijke grotten verwijden, en welks wanden mot 

 druipsteen en stalactieten overtrokken zijn. Deze scheuren, 

 spleten en grotten schijnen in Interen tijd ontstaan te zijn, 

 en het gevolg te wezen van geweldige aardschokken en ver- 

 dere uitholling door den golfslag, daar men ze aan de kus- 

 ten ontmoet, en hnre openingen steeds naar den zeekant 

 gerigt zijn, terwijl de rotsen aan het strand steil en scherp 

 afgebroken zijn. 



Bij de baai, waar het fort Beekenburg is aangelegd, treft 

 men losgescheurde rotsblokken aan van eonc ontzaggelijke 

 grootte, waarvan enkele geheel afgezonderd aau het strand 

 liggen. Ook ontmoet men daar, langs den voet van een 

 =b 200 voeten hoogen berg op ongeveer 10 Ncd. ellen 

 boven den waterspiegel, eene uitgestrekte oesterbank, de dui- 

 delijke sporen van het vroegere strand, die ons het over- 

 tuigende bewijs leveren, dat het eiland uit de zee verrezen 

 is. De bovenste lagen van den kalksteen zijn somtijds ge- 

 makkelijk te scheiden, maar in onregelmatige platen. Wan- 

 neer deze scheidingen op enkele plaatsen loslaten, ontstaau 

 verschillende diepten (verdiepingen) en gaten, die de opper- 

 vlakte ongelijk en hobbelig maken. Deze scheidingen schijnen 

 het gevolg te wezen van ongelijke zamenstelling dor kalk- 

 massa, waardoor eenige deelen spoediger dan andere vernietigd 

 worden, terwijl ook de daarin voorkomende overblijfselen 

 van zeedieren hierop invloed schijnen gehad te hebben. 



Het zandachtig brok gesteente is in banken van ver- 

 schillende dikte laagvormig neergezet, en de inzakkingen 

 rigten zich duidelijk naar de oppervlakte van het grond- 

 gebergte, zooals zulks bij het Waaigat tusschen de voor- 

 steden Pietermaai en Scharloo zeer goed te zien is. 



