( a20 ; 



overeen, Jucli daarbij «orden geone van die verschijnselen 

 waargenomen, welke hier, even als bij antsjar, bestonden 

 (t.w. speokselvloed, stuipen, lang blijvende rellexiebewegin- 

 gen, diarrhoe enz.). Bovendien is dat pijlvergift, van Zuid- 

 Amerikaansche giftplanten oorspronkelijk, in Oost-Indiën ten 

 eenemali^ onbekend. 



Aan oepas radja, daarentegen in O. I. veel gebruikelijk, 

 viel, volgens het \'erschijnse]enbeeld, in hot geheel niet te 

 denken; immers van strychnine- of brncinewerking vertoonde 

 zich geen het minste bewijs. 



Intusscheu bleef bij mij zelven nog steeds eenige twijfel 

 over. Wanneer het al bleek, geen curare, geen radja te zijn, 

 wanneer het al scheen antsjar te zijn, was toch nog de 

 mogelijkheid daar, dat dit pijlvergift, voor groote boog-pijlen 

 bestemd, hoezeer eene analoge, toch eene andere herkomst 

 had dan die van het geiijoemd antsjar der blaas-pijltjcs. Te 

 meer hechtte ik aan deze mogelijkheid, daar mij, zooals 

 boven gezegd is, een takje en bladen waren toegezonden, 

 die, volgens het berigt, ingrediënten zouden uitmaken van 

 het Poggi-jnjlvergif, en deze waren blijkbaar niet van Au- 

 tiaris toxicaria afkomstig. 



Om over den al of niet giftigen aard van deze besland- 

 deelen althans eenige opheldering te verkrijgen, heb ik van 

 enkele dezer bladen een weinig poeder (ter hoeveelheid van 

 circa 4 grein) en een weinig waterachtig extract (ter hoe- 

 veelheid van circa 2 grein) laten bereiden, en heb daar- 

 mede twee dierproeven genomen, op een konijntje en op 

 een volwassen kikvorsch. Bij beiden bragt ik weder de ver- 

 kregene voortbrengselen aan door onderhuidsche inoculatie, 

 bij bevochtiging met zeer verdund azijnzuur, op de gewone 

 wijze. Er volgde echter bij geen dezer dieren eenig blijk 

 hoegenaamd van Poggi-pijlvergiftiging of eenige andere zie- 

 kelijke aandoening. Trouwens had ik daarop in zoo verre 

 ook weinig gerekend, daar ik noch aan dit poeder, noch aan 



