{ 3S7 ) 



het cxtractj eenigeu bitteren of schenpen smaak liaJ waar- 

 genomen. 



Het komt mij akoo Avaarscliijnlijk voor, dat deze blade- 

 ren of slechts bij wijze van mystificatie (welke bij de Azia- 

 ten ten dezen niet vreemd is) zijn ten geschenke gegeven, 

 of wel dat zij inderdaad een ondergeschikt, een minder we- 

 zenlijk bestanddeel van het pijlvergift der Poggiërs uitma- 

 ken, zooals men weet, dat die bij alle pijlvergiften ge- 

 bruikelijk zijn, hetzij tot het versterken van het hoofd- 

 middel, hetzij tot bevordering van den zaraenhang, de aan- 

 kleving enz., dezer stoffen. 



Voor scheikundig onderzoek was er van deze bladen geene 

 voldoende hoeveelheid ter beschikking. Evenmin is dit onder- 

 nomen kunnen worden met het pijlvergift zelf. Het vroeger 

 toegezonden potje met ingedikt plantensap verkreeg ik iji 

 reeds geheel beschimmelden en onwerkzamen toestand. Het 

 pijlvergift aan de pijlen zelve was eensdeels mede beschim- 

 meld of in ongenoegzame hoeveelheid voorhanden, anderdeels 

 had ik daarvan te veel moeten verbruiken voor de naspo- 

 ring der werking op dieren. 



Bij dit ontbreken van eenig scheikundig bewijs heb ik 

 ten laatste getracht, nog op eeue andere wijze mij te ver- 

 gewissen van den waren aard van dit vergift. 



Daartse bragt ik de vroegere physiologisclie waarnemin- 

 gen van BKODiE, EMKEET, HOESFiELD, en de latere van 

 KÖLiiKEE, PELIKAN, SHARPEY in practischc toepassing voor 

 de toxicologische herkenningsleer. Ik bezigde namelijk het 

 Mkvorschhart als // physiologisch of dynamisch reagens" op 

 antsjar en antiarine. 



Even toch als men, om minima strychnine voorloopig op 

 te sporen, kikvorschen in hun geheel als levende herken- 

 middelen kan aanwenden (door het spoedig uitbreken van 

 tetanus), eveji als het katten- of konijnen-oog kan wor- 

 den aangewend ipr herkenning van sommige Solanaceae (door 



