( 30.| ) 



'm liet gfheugeii Ic roepfii, om er ten bewijs van te doen 

 dienen. 



Geheel anders gedragen zich naalddrageudc boomen. In 

 den regel geven zij onder de oppervlakte van den grond 

 uit hunne wortels geene uitloopers, die voor zelfstandig 

 kunnen gehouden worden, en als zoodanig op zekeren af- 

 stand van den boomstam aan het licht komen, om aldaar 

 op eigen magt voort te leven. 



Zulk een voorbeeld is echter niet geheel vreemd. Ik vond 

 het onder eene reeks van lorkenboomen op Drakenburg, bij 

 een overigens zeer merkwaardigen stam. Om er bij de 

 beschrijving een klaar denkbeeld van te kunnen vormen, 

 voeg ik eene afbeelding in opstand van den stam en van 

 het uitspruitsel hiernevens. De boom zelf deelt zich op 

 4 5- voet in twee als het ware zelfstandige boomen, die eene 

 hoogte van 65^ voet bereiken, zoodat ze, berekend met 

 het onderstuk, elk voor zich de lengte van 70 voet be- 

 zitten. Het uitspruitsel, als een nieuwe boom, op drie voet 

 afstand van den oorspronkelijken stam te voorschijn getre- 

 den, heeft eene lengte van 34 voet. 



Wat de dikte van beider stam aangaat, gemeten op Ü 

 voet boven den grond, bereikt die van den oorspronkelijken 

 boom 3i duim, die van den opvolgenden 4< duim. 



Er schiet nog over, de wortelspruit of den nieuwen boom 

 na te gaan onder den grond. Hij kwam vrij diep van den 

 in den grond uederdalenden raoederboom, dook onder een 

 der wortels, en ging onafgebroken door, tot hij op zoo even 

 gezegden afstand aan het licht kwam. In den grond gaf 

 hij aUeen aan den onderkant wortels af; noch aan de beide 

 zijden, noch aan de bovenvlakte werd een enkele daarvan 

 aangetroffen. 



Een tweede voorbeeld van dien anrd bij de Pimts Lartx 

 is mij niet bekend. 



