( 406 ) 



platte, min üf meer regelmatig zeslioekige cellen, wier wan- 

 tien uaauw aan elkander sluiten en geen spoor van inter- 

 cellulair-ruimten of gangen laten waarnemen ; het bezit geene 

 opperhuid en komt dus in beide opzigten met het loof der 

 mossen overeen ; 



het indusium wordt geheel uit het parenchjma ^an het 

 loof gevormd en wijkt door dezen oorsprong wezenlijk af 

 van dit orgaan bij alle bekende varens; de enkelvoudige 

 cellaag verdubbelt zich door deeling der cellen en vormt 

 zoo twee cellagen, die later de wanden uitmaken van het 

 indusium ; 



de plaatsing van den sorus is eindelingsch, bij de overige 

 varens zijdelingsch. 



De bouw van het loof der Hymenophyllaceae, zooals die 

 aangeduid werd, blijkt bij de eenvoudigste waarneming met 

 liet microscoop. AVel is waar, dat, eveu als bij de blad- 

 mossen, enkele soorten voorkomen, wier loof geheel of 

 gedeeltelijk uit meer dan ééue cellaag bestaat; maar ko- 

 men niet in de natuurlijkste familiën dergelijke afwijkin- 

 gen voor? en zijn zij méér, dan een bewijs dat de na- 

 tuur geen systeem kent en dat ook de beste methode 

 slechts een hulpmiddel is voor onze beperkte bevatting? 

 In het gemis eencr epidermis komen daarentegen alle be- 

 kende soorten overeen en het valt te meer in het oog, hoe 

 sterk sprekend dit kenmerk is, bij de bevinding dat Lox- 

 soma, het geslacht, dat van alle overige varens het naast 

 bij komt, in structuur van haar loof van deze niet vexschilt. 

 Door dat gemis staan de Hymenophyllaceae, dunkt mij, op 

 een lageren trap van bewerktuiging, en zijn daardoor, wat 

 hare ontwikkeling betreft, veel meer dan de varens, aan 

 bepaalde invloeden gebonden. Dit blijkt uit haar voorkomen 

 en hare verspreiding. Terwijl de varens onder alle lucht- 

 streken, op de meest verschillende standplaatsen, iedere soort 



