{ 40.S ) 



van het hiot' overeenkomstig is. Vau eoue bifurcatie van 

 rlen vruchtbaren adertak, aan welke het indusimn (even als 

 bij vele DavalUën) ontspringen zou (eene meening die bij 

 TASCHNEll voorkomt en door mettenids voor juist wordt 

 gehouden) heb ik nooit iets bespeurd; zij berust, meen ik, 

 op eene optische vergissing. 



De Hymenopliyllaceae zijn acrocarpisoh, de overige varens 

 pleurocarpisch. Het eerste behoeft geen betoog; het tweede 

 wensch ik kortelijk toe te lichten. Van verre het grootste 

 gedeelte der varens is de zijdelingsehe plaatsing der vrucht- 

 lioopeu ontwijfelbaar. Er kan dus slechts twijfel bestaan om- 

 trent die soorten, die hunne sori aan den rand dragen. Zoo 

 schijnt het althans. Bij naauwkeuriger beschouwing echter 

 blijkt al spoedig, dat de insertie van het receptaculuin niet 

 op, maar voor den loofrand plaats heeft, en dat, hoezeer do 

 rand van het indusium met den loofrand in ééne lijn valle, 

 ja zelfs daar buiten uitsteke, het receptaculum met betrek- 

 king tot het loof zijdelingscli is. Trouwens, indien de straks 

 vermelde opvatting van de wijze, waarop het indusium der 

 varens zich vormt, de ware is, dan bezitten zij daarin, zoo- 

 als rÉE teregt opmerkt, een orgaan analoog aan de bractea 

 der phanerogamen, en moet men, ook uit dien hoofde, den 

 sorus als okselstandig, d. i. zijdeliugsch orgaan beschouwen. 



Het gezegde, hoe kort en onvolledig ook, moge toerei- 

 kend zijn om te bewijzen, in hoe vele en belangrijke op- 

 zigten de Hymenopliyllaceae verschillen van de varens, en 

 tot staving dienen mijner meening, dat de plaats, haar tot 

 nu toe in het systeem aangewezen, niet overeenkomstig is 

 met dat belangrijk verschil. 



Yasthoudend aan de meening, dat de Hymenopliyllaceae 

 om de straks aangevoerde gewigtige kenmerken niet van de 

 varens kunnen afgescheiden worden en dus de vereischten 

 missen, om eene afzonderlijke familie der ervptogame vaal- 



