( 35 ) 



geslagen en bij welke toch reeds vrij goed overeenkomende 

 cijfers \\-aren gevonden, gaven mij de hoop dat, wanneer 

 de proeven zoodanig werden gedaan, dat de zoutoplossin- 

 gen bij het instellen der proeven steeds denzelfden graad 

 van concentratie bezaten, de wet zoude worden gevonden, 

 volgens welke het salpeterzuur op de cliloruren van potas- 

 sium en sodium en het zoutzuur op de salpeterzure zouten 

 van potassa en soda werken; ik oordeelde dat zeer ver- 

 dunde oplossingen voor deze proeven, waar alles door maat 

 moest worden bepaald, de verkieslijkste waren. Daarom en 

 om alle berekening onnoodig te maken, ging ik uit van 

 de zilveroplossing die, zoo als gezegd is, op iederen CC. 

 4,79155 mgr. NOgAg bevatte en waarvan dus 1 CC 

 gelijk stond aan 1 mgr. chloor. Er werden mot groote 

 naauwkeurigheid gemaakt de volgende oplossingen : 



bevatte 

 Eene van zoutzuur dieop 1 CC 1,02817 mgrClH 



// " salpeterzuur n n i n 1,77465 n NO^H 



'/ 1 clüoorpotassiura n n \ t, 2,10423 » ClKa 

 // '/ chloorsodium „ „ \ « 1,647S9 " CINa 



// » salpeterzure potassa » " 1 « 2,85070 n NO^Ka 

 " * salpeterzure soda n n \ n 2,39437 " NO^Na 



Deze zeven soluties aequivaleerden dus aan elkander. 



De burette, die tot het afmeten der soluties werd ge- 

 bruikt, was in millimeters ingedeeld, en vervolgeus door kwik 

 de inhoud van CC tot CC bepaald. Op 400 mm waren 

 ongeveer 25 CC, zoodat ieder miliiraetcr ongeveer -^^ CC 

 aantoonde. De soluties werden in porceleinen kroesjes eerst 

 met een roerstaafje gemengd, het roerstaafje afgespoeld, en 

 de kroesjes op een waterbad uitgedampt ; daarna in een 

 luchtbad met aspiratie bij 160" C gedroogd. Het residu 

 werd vervolgens in water opgelost en het chloor op de 

 vroeger beschrevene wijze bepaald : 



