( 58 ) 



mij sclirctf, dat zij iii liet hout worden arviigcti'otleii, en dat 

 zij volgens de verzekering der werklieden van dezelfde soort 

 zijn als die, welke de gaten in hrt lood maken. 



In de unzekerlieid, of dit inderdaad zoo is, besloot ik 

 in de gezonden plank eene groef te maken, waarin de 

 larve juist paste; in deze uitholling plaatste ik eene der 

 beide larven, waarna ik haar met een plaatje tlieelood be- 

 dekte. Gedurende eene buitenlandsche reis bleef de larve, 

 aldus bedekt, eenige weken onaangeroerd. Bij mijne terug- 

 komst vond ik het tlieelood niet doorboord, maar de groef 

 gedeeltelijk gevuld met eene soort van fijn houtzaagsel van 

 denzelfden aard als dat, hetwelk op vele plaatsen in de 

 plank wordt waargenomen, en dat buiten twijfel door insec- 

 ten werd lijn gezaagd. De larve was in de groef gebleven, 

 en werd in eene tor gemetaraorphoseerd teruggevonden. 



Ik meen hier te moeten bijvoegen, dat ik door het een 

 en ander geenszins de overtuiging heb bekomen, dat het 

 insect, dat ik in den volkomen ontwikkelden toestand en 

 in dien van larve heb bekomen, hetzelfde is, dat het lood 

 heeft doorboord. 



De ter tafel gebragte plank en het lood worden 

 door de vergadering in oogenschouw genomen, eu 

 daarna vat de Heer verloren het woord op, zeg- 

 gende, dat de in de jongste gewone vergadering hem, 

 door den Heer van breda ter hand gestelde larve, 

 hem voor de soortbepaling veel moeite baarde. In 

 den eersten oogopslag had hij gemeend, dat zij de 

 larve was van Saperda carcharias, welke zich bij 

 voorkeur ophoudt in het versche hout van populie- 

 ren. Hij gaf dit tot voedsel aan genoemde larve, 

 maar zag dat zij er wel eenigzins aan knaagde, maar 

 het geenzins gretig nam. Hierdoor kwam hij tot de 

 overtuiging, dat zijn vermoeden ongegrond was, en 



