( 102 ) 



ginscl herleid wordt; hij doet opuierken hoc iki de 

 grondvesting van de leer der celvorming die algc- 

 meene beginselen voor de dierlijke weefselleer ont- 

 wikkeld en vervormd zijn, en vermeldt hierbij hoc 

 door iiENLE en reichert een nienw tijdperk werd 

 voorbereid; liierna ontvouwde hij meer bepaald hoe 

 door DONDERS en virchow eene gewigtige onikeering 

 in de theorie der weefselleer gemaakt werd, terwijl 

 laatstgenoemden den celwand, de celkern en celinhoud 

 in hunnen invloed óp eu beteekenis vóór de weefsel - 

 vorming onderscheidden; waarna de Spreker op de 

 tegenwoordige theorie van het biiidweefsel meer be- 

 paald de aandacht vestigcje. Na eene verwijzing op de 

 algemeene beginselen over de leer van hetbindweefsel, 

 en eene aanduiding van de strijdpunten die in onzen 

 tijd de histiologen in zoo hooge mate verdeeld houden, 

 vestigde de Spreker de aandacht op het beenweefsel, 

 en de vraag omtrent de identiteit van been- bindweef- 

 selligchaampjes, en zette hij hierbij de gronden uiteen, 

 die vóór de identiteit pleiten; van hier uitgaande deed 

 hij opmerken hoe meer en meer de algemeenheid van 

 den grondslag van verschillende weefsels in het bind- 

 weefsel en met name voor het beenweefsel wordt be- 

 vestigd. Om de naauwe verwantschap van been- 

 weefsel, kraakbeen weefsel, vezelig weefsel en bind- 

 weefsel aan te toonen, wees hij op het onderzoek der 

 Enchondromata en vooral van de specimina che, door 

 Carmijn geimbibeerd waren. Terwijl men liier die 

 verschillende vormen van weefsel naast elkander aan- 

 treft en in elkander ziet overgaan, vergeleek hij 

 daarbij hetgeen het onderzoek van beenvorming bij 

 fractui'cn vooral in proeven op dieren kan leeren. 



