( 111 ) 



XLIX, 379 en 383. Mogt de eerste denzelfden nacht, 

 waarop men haar ging zoeken, worden gevonden, deze zal 

 nog lang verborgen blijven, althans in alle hare bijzonder- 

 heden ; want de ■l^•aa^sc•hijnlijkheid is er voor, dat zij in 

 den vorm van een' ring is, verspreide stofdeelen, grooter 

 en kleiner massen, die in eens baan van zekere breedte bin- 

 nen den loopkring van. Mercurius gelegen is; hier wat dig- 

 ter welligt, daar wat ijler, maar nergens zoo digt, dat het 

 licht dier stukken dat van de zon genoeg nabij kan komen, 

 om over dag zigtbaar te zijn. Gelukken de middelen, die 

 voorgeslagen zijn om deze ligchamen te ontdekken en waar 

 te nemen, zoo is de astronomie zich zelve genoeg om de pla- 

 neet of den ring geheel bekend te maken en alle elemen- 

 ten te bepalen. Mislukken zij, zoo kan de astronomie wei- 

 nig meer leveren dan zij nu reeds gedaan heeft, althans in 

 de eerste eeuw. 



De storing op de apsidenlijn van Mercurius, waarop le- 

 VEEREEU tot het aannemen der planeet besloot, hangt van 

 twee grootheden af, die niet te scheiden zijn, te weten van 

 de halve as des rings en van zijne massa. Verder kan zij 

 niet wel de ligging van de knoopen bepalen; wel is de 

 storing eenigzins afhankelijk van den hoek, welken de knoo- 

 penlijn met de apsidenlijn van Mercurius maakt, dus zou 

 de rigting der eerste er uit af te leiden zijn, maar eerst 

 na zeer langen tijd, omdat die hoek zoo uiterst langzaam 

 verandert. Ook omtrent de verdeeling van de massa in den 

 ring kan de astronomie in dat geval niets zeggen, omdat 

 het hier weder slechts de wijziging geldt van de storing, 

 eene zekere geringe ongelijkmatigheid in die reeds zoo kleine 

 grootheid van 0".1 in het Mercunus-j aar. Eindelijk is de 

 excentriciteit en de ligging van het perihelium van dien 

 ring insgelijks van eenigen invloed, maar weder niet prak- 

 tisch aanwijsbaar. 



Theoretisch is het waar en het is eene der schoonste 



