( i-^o ) 



ziju tci' beinestig vau de zwaiT kluigroiuleii, diu liiei iii dr, 

 nabijheid, in de Ooi, ligcp^n. 



Nabij Xanten aan den Rijn, vlak bij de plaats, waar 

 het Caslra Vetcra der Romeinen moet gestaan hebben, vindt 

 men, hoog in den diluviaal-heuvel, eenen zaïidmergel, die 

 in groote hoeveelheid gedolven wordt ter bemesting van 

 klaver- en lucerne-velden *). Een ander voorbeeld vau hef 

 voorkomen vau mergel in het diluviuui tusschen Rijn en 

 Maas is mij niet bekend. 



In Noord-Crabant heb ik te vergeefs naar mergel ge- 

 zocht in de menigvuldige leembeddingen, welke liet dilu- 

 vium aldaar bevat. 



Behalve als leem- en zanduiergel in beddingen, viudl 

 men in het Scandinavische en gemengde diluvium vau Ne- 

 derland ook kalk en mergelbrokjes in leembeddingen ver- 

 spreid. Het zijn kalkbrokjes van erwten- tot hazeluoten- 

 . grootte, veelal druifvormig afgerond, soms tot handgrootte 

 stukken te zamen geklonterd, soms daarentegen vergruisd 

 en het leem tot mergel makende. 



Zulke platte kalkklompeu vindt men, onder andere, ook 

 in de zoogenoemde potklei vau AVinschoten. Hier schijnt 

 het opper-silurische kalk te zijn, die overeenkomt met den 

 kalksteen met versteeniugen van den Hondsrug bij Gro- 

 ningen. Kleinere brokjes, niet grooter dan hazcluoteu, ko- 

 men dikwijls voor in de diluviale ' leembeddingen, welke 

 men tot het maken van baksteenen bezigt, en zijn dan 

 zeer gevreesd, doordien zij bij het bakken vaneen bersten 

 eu de steenen bederven. In het Zutphensche zijn zij, bij 

 de steenbakkers, bekend onder den naam van memtekens. 



In een leemgroeve te Noord-Barger bij Emmen in Dren- 

 the, worden deze kalkbrokjes in zoo groote boeveelheid ge- 



•) Eoilem van Ninhiluivl, II. biz. 06. 



