( 178 ) 



den twee ijzerbepaliiigen gedaiiu, na oxydatie duor clilour. 

 Het ijzergehalte op 100 deelen metaal werd gevonden: 



95,19 en 94./J9. 



Verder achtte ik het van gewigt om te weten hoeveel 

 koolstof in den vorm, hetzij van gasvormige of vlugtige kool- 

 waterstof, bij de oplossing van het ijzer in verdund zwavel- 

 zuur wordt weggevoerd en den hoogst onaangenamen stank 

 veroorzaakt. Deze proef werd zoodanig ingesteld, dat de 

 toestel eerst met zuivere stikstof werd schoongemaakt en 

 de ontwikkelde waterstof, na drooging over chloorcalcium, 

 werd gevoerd over eene zeer lange buis met gloeijend ko- 

 peroxyd. Op deze wijze werd uit 5,236 ijzer slechts 0,0?.0 

 gr. koolzuur verkregen, hetgeen een koolstofgehalte zou 

 geven van 0,106 op 100 deelen metaal 



De hoeveelheid koolstof, die op deze wijze gevonden is, 

 is uiterst gering; het is echter nog de vraag, of indien 

 vloeibare koolwaterstoffen worden gevormd, er niet een ge- 

 deelte dezer iu het voor de drooging van het gas noodza- 

 kelijke chloorcalcium is teruggebleven. 



Wanneer de groenbruine stof, die na de oplossing van 

 het ijzer in verdund zwavelzuur is teruggebleven, in een' 

 droogen stroom koolzuur wordt verwarmd, zet zich tegen het 

 koude gedeelte der buis een wit sublimaat af, terwijl de 

 massa donkerder gekleurd wordt. Ik hoopte dus op de vol- 

 gende wijze te kunnen bepalen de hoeveelheid graphiet en 

 de hoeveelheid koolstof, die, in verbinding met waterstof eu 

 zuurstof, in deze massa voorkomt. De proeven echter be- 

 wezen, dat ook op die wijze men tot geen voldoend resul- 

 taat kan komen. De stof werd namelijk afgewreven met 

 koperoxyd en in eene verbrandingsbuis gedaan; daarover 

 werd langen tijd zuivere stikstof gevoerd, waarna het koper- 

 oxyd in een' stikstofstroom werd gegloeid. De chloorcalcium - 

 buis en het kali-apparaat werden toen afgenomen en de 



