( li'0 ) 



en iii JiL't tweede geval (ot elkander zullen iiadereu. Hel 

 verloop der loodlijnen kan ligt met n;i<iu\vkeuriglieid wor- 

 den waargenomen, eu zal eene zekere functie van den af- 

 stand der ophangpunten, van de verdeeling der magnetische 

 krachten in beide naalden zijn, vermenigvuldigd met het 

 product der magnetische momenten der naalden, en gedeeld 

 door het gewigt eeuer naald (welke wij gemakshalve van 

 een gelijk gewigt aannemen). 



Indien men benaderend onderstelt, dat de magnetische 

 krachten in twee polen vereenigd zijn, dan is het gemakke- 

 lijk bovenbedoelde functie te vinden. Zij heeft o. a. de vol- 

 gende grenswaarde, wanneer men den afstand der ophang- 

 punten zeer groot aanneemt, te weten, voor het geval dat 

 beide naalden gelijk van grootte en van gewigt zijn, en dat 

 ook in beide de afstand der polen even groot is : 

 Laat deze afstand der polen zijn 2 L. 

 De magnetische momenten der naalden 2 LM en 2 Lm. 

 g = de afstand der zwaarte-middelpunten, welke in dit 

 geval gelijk is aan den afstand dor ophangpunten. 



a = de hoek van uitwijking wit de loodlijn, of de Italoe 

 doorloopen hoek door eiken ophangsdraad, als men afwisse- 

 lende de gelijk- en de ongelijknamige polen boven stelt; en 

 eindelijk 



Ci = liet gewigt eener naald ; dan is 



2LMX2L»i 2!?-L^ (o- -t-4L2)V 



= — ; / aiio a. . , . 



G ('r +~^h-y — Q^ •' 



== .'. (I* Jaiiij. u. 



Men ziet dat de hoek « van de uitwijking der ilradcn 

 ongeveer met de vierde raagt van den afstand der naalden, 

 en dns xiid afneemt. Hier echter staat tegenover dat die 

 hoek, bij eeue behoorlijke inrigting, met vrij veel naauw'- 

 keurigheid kan waargenomen worden: ten andere ook nog 



