( 250 ) 



stelt het aldus voor, dnt zij eenvoudig door verwee- 

 king der zelfstandigheid zouden ontstaan; hij vergelijkt 

 deze verklaring met de voorstelling, die men voorheen 

 van het ontstaan der bloedvaten in weeke weefsels 

 gegeven heeft, doch thans als onjuist erkend. Voor een 

 deel acht hij het waarschijnlijk, dat zij uit de bestaande 

 Haversche kanalen uitgroeijen, voor een deel zullen 

 zij als eene nieuwe vorming opgevat moeten worden. 

 Ter verklaring van dit laatste punt vermeldt hij 

 het onderzoek van een praeparaat van been-enting, 

 gecompliceerd door fractuur. Hij zag hier hoe aanvan- 

 kelijk op verschillende plaatsen, een beenligchaampjc 

 langer wordend, zich door een sterker lichtbrekend 

 vermogen vau de andere onderscheidde als een fijn 

 kanaaltje: er rangschikke zich daarop twee of meer 

 in de lengte-rigting aan elkander, en dan is reeds dui- 

 delijk het kanaaltje gevormd, hetgeen spoedig aan- 

 merkelijk in lumen toeneemt, met een korreligen in- 

 houd gevuld wordt, terwijl de wand dikker wordt, 

 en weldra reeds een geheel gevormd Haversch ka- 

 naaltje te voorschijn komt, hetgeen door anastomose 

 met deze verbonden is. Die nieuwvorming van vaat- 

 kanaaltjes vergelijkt de Spreker met den luxurierenden 

 vaatgroei in de vlecschheuveltjcs bij genezing vau 

 weeke deelen, en neemt hieruit aanleiding om te doen 

 opmerken, hoe men te veel bij het onderzoek der 

 beentextuur de overeenkomst met andere weefsels uit 

 het oog heeft verloren, terwijl toch uit alles blijkt, 

 dat men door de analogie met andere weefsels zich 

 het beste eene duidelijke voorstelling van de vorming 

 en van de histiologische eigenaardigheid van het been- 

 weefsel kan maken. 



