( 279 ) 



Het duinzand evenwel, los en zonder zamenhang, daar- 

 enboven bijna ongeschikt voor begroeijing, geeft eene zeer 

 zwakke en gebrekkige ivaterkeering, en als waterkeering 

 zit de sterkte voornamelijk in het voorliggende strand. Het 

 gedurig op- en afloopende zeewater vlakt het strand af, on- 

 der een beloop, gemiddeld van 40 a 50 op één. Wanneer 

 nu het strand eene breedte heeft minder dan 40 a 50 

 maal het verschil tusschen hoog en laag water, dan zal 

 het hoogwater het duin bereiken, het duin slaat af en van 

 onderen steil staande, stort het van boven na, waardoor 

 het duin niet alleen in breedte verliest, maar waardoor ook 

 de meer of minder begroeide buitenglooijing verloren gaat, 

 zoodat de duinketen nog daarenboven verlies door verstui- 

 ving bedreigt. 



Wanneer nu het water voor zich eenmaal eene breedte van 

 strand heeft ingenomen, groot genoeg om de hoogwaterlijn 

 op het strand zelveu en niet tegen het duin te keeren, dan 

 is eene voorname oorzaak van duinverlies weggenomen. In- 

 dien evenwel de laagwaterlijn achteruitgaat, clan zal het 

 duin mede bestendig blijven afnemen, en het is daarom o. i. 

 in de eerste plaats de vraag, of de laagwaterlijn achteruit 

 gaande is, ten einde middelen daartegen te beramen, omdat, 

 zoolang die achteruitgang niet gekeerd wordt, alle midde- 

 len om het duin te bewaren, zonder vrucht moeten blijven. 



Met goed gevolg is op eenige punten, zoo als nabij Huis- 

 dninen, bij Petten en de Houdsbossche en ook bij Loos- 

 duinen en Terheyde en op het eiland Goeree, de kust door 

 middel van platte rijzen hoofden met steen gedekt, tegen 

 achteruitgang beveiligd. Deze hoofden reiken met de punt 

 tot aan of even voorbij den laagwaterrand en komen aldaar 

 nagenoeg in hoogte met laag water overeen, landwaarts op- 

 dragende tot boven gierstroomsvloeden en aldaar aanslui- 

 tende, zoodat geen mogelijkheid bestaat, dat het water ach- 

 ter de hoofden omloope. 



ia* 



