( 386 ) 



gruis, ilic wij in het tegenwoordige bedde, zoowel als in 

 de vroegere, thans digtgeslibde bedden van den Rhijn en 

 de Maas aantreffen, herwaarts is overgebragt door waterstroo- 

 men, die, in grootte en stroomsnelheid, niet verschilden van 

 onze tegenwoordige rivieren, dan wordt het ook begrijpe- 

 lijker hoe, in den diluviaaltijd, het rotsgruis van de Arden- 

 nen en de Rhijngebergten herwaarts vervoerd is kunnen 

 worden. 



De redenen, die voor de meening pleitten, dat het rivier- 

 grind niets anders was dan een eenigzins verplaatst dilu- 

 vium, waren de navolgende. De grindbanken, waar die thans 

 in de rivierbedden voorkomen, en als zoogenoemde heiba- 

 nen in de binnendijksche landen bekend zijn, schenen niet 

 onafgebroken te zaïnen te hangen met de gebergten, waaraan 

 het grind zijnen oorsprong ontleende. De steensoorten, waar- 

 uit het grind is zamengesteld, waren, naar men meende, 

 niet geheel en al dezelfde als degene, welke door de tegen- 

 woordige rivieren afgevoerd worden; want men scheen daar- 

 onder de granieten aan te tretfen, welke het gemengde di- 

 luvium van de Veluwe zoo duidelijk onderscheiden van het 

 uit 't zuiden oorspronkelijke rotsgruis. De plekken, waar 

 de voornaamste grindbanken en heibanen voorkomen, sche- 

 nen in de nabijheid te liggen en het vervolg uit te ma- 

 ken van de diluviaal-heuvelen, waar die tot aan de oevers 

 der rivieren voortloopen. De stroomsnelheid der rivieren 

 en het vermogen, dat zij daardoor bezitten, om steenen mede 

 te voeren, schenen in geen verhouding te staan met de hoe- 

 veelheid en de grootte van het grind en de keijen, die zij 

 zouden hebben moeten afvoeren; te oordeeleu althans naar 

 de waarnemingen, welke aangaande de kracht van stroomend 

 water bekend zijn. Bij de uiterst langzame wijze waarop, 

 in alle geval, het grind door de rivier nederwaarts gerold 

 of geschoven wordt, verkreeg men een ongelooflijk aantal 

 jaren tot uitkomst, zoodra men de rekening opmaakte vau 



