( 331 ) 



voorslelleu aaugaal, was het iu ous üog oiidoeltrciieud, een 

 zwaar dijksligchaam te ankeren aan liet rijswerk van eeue 

 veel ligtere kade. 



De door ons gegeven raad werd opgevolgd en had voor 

 een groot deel eene goede uitkomst. Gedurende de daartoe 

 dienstige werkzaamheden deden zich echter op een punt 

 verschijnselen voor, die in October des voorleden jaars op 

 nieuw onzen raad deden inroepen. 



Toen wij bij ons eerste onderzoek het werk opnamen, 

 was de bagger vrij hoog boven water opgerezen en strekte 

 zich als een breeden buitenberm langs de geheele lengte 

 van het werk uit. Wij hadden toen eenige vrees, dat het 

 zand, wanneer het niet hoog boven het water werd opgezet, 

 te weinig zwaarte zou hebben, om door den modder te zak- 

 ken, en niet zou komen op den vasten kleibodera. Wij 

 waren overtuigd, dat, zoolang dat doel niet was bereikt, er 

 ook geen waarborg bestond tegen de zijdelingsche uitwij- 

 king en verzakking van den daarachter op te werpen aar- 

 den dijk. Het was daarom, dat wij toen voorstelden, de 

 zandstortingen tot 2 el bnven A.P. op te brengen. 



De vrees, dat het zand op den modder zou blijven lig- 

 gen is niet bevestigd; de laatstgenoemde stof schijnt op 

 enkele plaatsen gelegenheid gevonden te hebben zich ge- 

 makkelijker dan elders naar de zijde van het diepere en 

 niet ver afgelegen vaarwater in het IJ te verplaatsen eu 

 het geloste zand heeft voor een deel die beweging gevolgd, 

 daar het, zoo als uit de peilingen blijkt, op enkele plaatsen 

 eene helling bnitenwaarts heeft aangenomen, verre overtref- 

 fende den hoek van helling, waaronder deze stof, in het 

 water neergeworpen, uit zich zelf blijft staan. 



Het bleek ons dan, dat de zandmassa, die wij voldoende 

 rekenden om het dijksligchaam aan de buitenzijde te steu- 

 nen, onder minder bezwarende omstandigheden dan wij on? 

 hadden voorgesteld, de plaats had ingenomen, waar wij liaar 



