( 51 ) 



misscliieii alleen <iaii den teekenaar te wijten, is in allen 

 gevalle van geringe beteekenis. 



De benaming Pithecheir zal waarschijnlijk op de aapvor- 

 mige handen der achterpooten doelen, en voor Pithecochirus, 

 door eene stoute zamentrekking, in de plaats staan. 



Beide voorwerpen van het Leidsche Museum zijn van de 

 Sunda-eilanden afkomstig, het eene van Java, het andere van 

 Sumatra. Zij hebben geheel het voorkomen van eene groote 

 soort van het eigenlijk dus genoemde geslacht Mus, b.v. 

 Mus decumanus. De geheele lengte der dieren, met den 

 staart, bedraagt ruim 3 j decimeters. De voorpooteu hebben 

 vier vingers en een kort duimstompje met platten nagel; 

 de achterpooten hebben eenen eenigzins vrijen, van de overige 

 vingers verwijderd staanden duim met een' platten nagel. 

 De nagels der overige vingers zijn scherp, krom en zijde- 

 lings plat gedrukt. De staart is aan den grond behaard, 

 overigens met ringen van hoornachtige schubben bedekt, 

 die eene langwerpig vierkante gedaante hebben. De kleur 

 der haren is op den rug roodbruin, geelachtig grijs langs 

 de zijden, en naar den buik lichter, bij het voorwerp van 

 Java witachtig. Eenige lange, zwartbruine baardharen staan 

 op de bovenlip; zij bereiken tot zeven centimeters lengte. 



Een schedel ontbreekt. Wij kunnen echter naauwelijks 

 twijfelen of de schedelvorm en de tanden zullen met die 

 bij andere soorten van het geslacht Mus overeenkomen, 

 waartoe, naar onze meening, de dus genoemde Pithecheir 

 moet worden gebragt, en waarvan dit dier niet meer dan 

 een ondergeslacht schijnt uit te maken, of slechts eene af- 

 wijkende soort is, hoofdzakelijk onderscheiden door de in- 

 rigting der achterpooten, waarvan de duim eenigermate met 

 dien bij het buideldierengeslacht Didelphis overeenkomt. 

 Stellige beslissing ondertusschen kan alleen gegeven worden, 

 wanneer ons de schedel en de tanden bekend zijn. Deze 

 korte aanteekeningen moeten alleen strekken om het vader- 



