( 115 ) 



cbaainpjcs zaïuengestelcl, die het voorkomen hebben 

 van vleeschelementen, terwijl, van de andere zijde, 

 de primitiefbnndels van het hart eene kern hebben, 

 ongeveer in de as even als de vezel cellen. Voegt 

 men daarbij, dat, zoo als eemak aantoonde, elke 

 primitiefbnndel zich uit slechts eene cel vormt, even- 

 als de vezelcel, dan is men gedrongen de primitief- 

 bnndels voor niets anders dan voor meer ontwikkelde 

 vezelcellen aan te zien, en zijn de primitiefbnndels 

 der willekeurige en de vezelcellen der onwillekeu- 

 rige spieren slechts modificatiën van een' en denzelf- 

 den grondvorm. 



Spreker gaat daarop van het maaksel tot de wer- 

 king der spieren over. Hij stipt de verhouding aan 

 der zenuwen tot de spieren, en, na herinnerd te heb- 

 ben, hoe men vroeger irritabiliteit alleen aan de ze- 

 nuwen meende te moeten toekennen, doet hij uitko- 

 men, hoede proefnemingen met wooraravergift en met 

 couiine aantoonen, dat, als alle werkdadigheid in het 

 zenuwstelsel is uitgebluscht, zij nog in het spierstel- 

 sel blijft voortduren, en hoe hieruit, in verband met 

 andere feiten, de zelfstandige irritabiliteit der spiereu 

 bewezen wordt. Hij brengt daarop den tonus der spieren 

 ter spraak, in den door muli.ee opgevatten zin; zegt, dat 

 deze door weber werd bestreden, en licht daarop, ook 

 door afbeelding, de proeven toe, gelijk zij door haiden- 

 HAiN werden genomen. Hij tracht de bewijskracht 

 dezer proeven te weerleggen, en verdedigt den tonus, 

 zoowel voor de willekeurige als voor de onwillekeurige 

 spieren, vooral op grond, dat de centraalorganen voor 

 beweging door de incidentzenuwen, van de huid af- 

 komstig, voortdurend geprikkeld worden. Vervolgens 



