( 117 ) 



overtuigde zich, dat in het laatste geval de versnel- 

 ling van den polsslag veel merkbaarder is dan in het 

 eerste. 



Uit een en ander leidt de Heer donders de vol- 

 gende resultaten af: 



1. Spiervezelcellen en dwars gestreepte spierprimitief bun- 

 dels zijn wijzigingen van een' en denzelfden grondvorm. 



2. Zoowel de willekeurig als de onwillekeurig werkende 

 spieren bezitten tonus. 



3. De elasticiteit der spieren is oorzaak, dat niet alle 

 synergisch werkende spieren, gelijkelijk behoeven zamenge-' 

 trokken te zijn, om een' last te helpen dragen of bewegen. 



4. Eene spier werkt dikwijls, terwijl zij zich verlengt. 



5. Hoe meer de spier ui trekbaar is, des te minder kracht 

 kan zij ontwikkelen. 



6. De uitrekbaarheid der spieren is des te geringer, hoe 

 sterker zij zijn zamengetrokken. 



7. Voor kleine lasten is de uitrekbaarheid ongeveer ge- 

 evenredigd aan den last. Yoor groote lasten wordt de uit- 

 rekbaarheid betrekkelijk geringer. 



8. De spier wordt meer en meer uitrekbaar, naarmate 

 zij meer vermoeid wordt. 



9. Het is onverschillig, of die vermoeidheid ontstaan is 

 door arbeid of door uitrekking in zaamgetrokken toestand. 



10. Wanneer eene spier arbeid verrigt, door, bij hare 

 \erkorting, een last telkens op te heffen, wordt de harts- 

 werking meer versneld, dan wanneer zij denzelfden last, bij 

 even sterke verkorting, opgeheven houdt. 



11. Men kan hieruit besluiten, dat bij het verrigten van 

 arbeid meer stofwisseling ontstaat, dan bij de spanning. 



12. Tot het houden van een' last in gelijken staat wordt 

 echter ook arbeid vereischt: 1. om de electrische eigen- 

 schappen der spier onveranderd te houden; 2. om de za- 



