( 127 ) 



Het bragt peiestley aanvankelijk in geene geringe ver- 

 legenheid, dat de lading, welke de conductor B ontving, in 

 geene verhouding stond tot de grootte der vonk. Dikwijls 

 vond hij B bijna onmerkbaar, soms geheel niet electrisch. 

 Bij voortzetting zijner proeven bleek hem, dat hier een heen- 

 en weêrgaan der vonk plaats had, zoodat bij het electrisch 

 worden van A eene vonk op B overging, terwijl, A onmid- 

 dellijk daarna zijne electriciteit verliezende, B de vonk aan 

 A teruggaf *). 



Uit zijne proeven besloot priestley verder, dat de vonk 

 tusschen A en B niet afkomstig is van de gelijke hoeveel- 

 heden positieve en negatieve electriciteit, die zich bij de 

 ontlading der flesch vereenigen, maar alleen van de vrije 

 electriciteit, welke, bij de gewone wijze van lading der flesch, 

 in overmaat op de binnenzijde aanwezig is. Bij de even 

 vermelde proef wordt de conductor B positief electrisch. 

 Daarentegen, wanneer men de geladen flesch isoleert en 

 daarop den knop aanraakt, waardoor de vrije electriciteit 

 van de binnenzijde wordt weggenomen en vrije electriciteit 

 op de buitenzijde vrij wordt, zoo gaat tusschen A en B 

 eene vonk over, die B negatief maakt. Insgelijks springt 

 op B eene negatieve vonk over, indien men bij de ontla- 

 ding den knop niet met het buitenbekleedsel, maar op 

 zekeren afstand daarvan met ■ de tafel in verbinding brengt. 



Na PEIESTLEY is ccu geruime tijd verloopen, waarin aan 

 zijne proeven niets wezenlijks is toegevoegd. Eerst in 1849 

 heeft EiEss eene belangrijke bijdrage tot dit onderwerp ge- 

 leverd, waarin hij zich ten doel stelde de numerische wet- 

 ten van het verschijnsel door metingen op te sporen f). De 

 inrigting zijner proeven wijkt eenigzins af van die van 

 PEIESTLEY. De Leidsche flesch of batterij (fig. 2) wordt door 



*) Men houde ten goede, dat ik de gebruikelijke termen bezig, zonder 

 daaraan eene theoretische waarde te liechten. 

 t) POGGENDORFP, Am LXXVI. 4G5. 



