( 18Ü ) 



scbijiieii te zijii, hetgeen er stellig toe bijgedragen licolt, 

 ook deze adersleuf voor een' naad te liouden, welke het 

 voorhoofdsuitsteeksel van het bovenk aaksheen in tweeën 

 scheidt. liet is zelfs niet onwaarschijnlijk, dat webjjii's 

 sutura imperfecta voor een gedeelte sutura infraorbitalis was, 

 in welk geval zijne vergissing slechts betrekkelijk zoude 

 wezen. 



Op de plaats waar de si^tura i. transversa moet voorko- 

 men, wordt somtijds eene fijne adersleuf gevonden, die de- 

 zelfde rigting heeft als de sutuur, en mogelijk zou men 

 geneigd zijn te gelooven, wanneer men toevallig een been 

 voor zich heeft, waar de sutuur verdwenen, maar de sleuf 

 voorhanden is, dat ik, even als met de sutura longitudinalis 

 imperfecta plaats had gevonden, het een voor het ander 

 had aangezien, en als sutuur had beschreven, wat werkelijk niet 

 anders is dan adersleuf. Dat ik mij evenwel niet vergis, 

 leert de ontwikkelingsgeschiedenis van hel bovenkaaksbeen. 

 Onderzoeken wij namelijk het been een of twee maanden 

 voor de geboorte (Fig. 1), dan is het regel, dat zich 

 niet alleen de bovenvlakte (lamina orbitalis henle) en aan- 

 gezigtsvlakte van den processus zygomaticus (p. z.) naar bin- 

 nen slaat, om den sulcus infraorbitalis te overwelven en in 

 een kanaal te veranderen, maar ook hoe het planum orbi- 

 tale (p. o.) en de processus frontalis {p.f.) door eene tame- 

 lijk wijde gaping van elkander afstaan, eene gajjing, die aan 

 de latere incisura lacrymalis (i. l.) beantwoordt en sutura i. 

 transversa kan worden. Er zijn hier dus drie beenstukken, 

 welke naar elkander toegroeijen, namelijk de proc. zygoma- 

 ticus, het planum orbitale (grootste achterste gedeelte) en 

 de proc. frontales; het gevolg van normalen groei is de 

 vorming van het iufraorbitaal kanaal en de afsluiting van 

 het traan-neuskanaal aan de buitenzijde, terwijl wij als over- 

 blijfsels der vroegere scheiding de bovenvermelde drie naden 

 aaulrefi'en onder cewonen vorm. 



