( 210 ) 



dit iiicl liel geval zal zijn, ja dat- Vfek'ur liujiut; kcuiiis, 

 hoe geijrekkig ook, deii maatstaf voor du verdere cisolieii 

 aan de hand zal geven en dat zoodoende waarschijnlijk de 

 meeslen zullen worden toegelaten, omdat de eischen, «aar- 

 aan zij moeten voldoen, of te laag gesteld, of niet volledig 

 genoeg omsohreven zijn. 



Er is echter nog meer. Bij de volkomen vrijheid van 

 onderwijs, bij het gemis aan verpligte disciplinaire of 

 voorbereidende examina, vreest de Afdeeling dat slechts 

 zeer weinigen van het hooger onderwijs aan de Akade- 

 miën of wel van dat aan de Athenaea, zelfs van dat aan 

 de cliuische scholen gebruik zullen maken, alwaar men 

 op den gang hunner ontwikkeling nog altijd eenig voor 

 hen zoo lastig, maar voor de maatschappij onmisbaar toe- 

 zigt houdt. Bij gemis hiervan is het eindexamen, zoo als 

 het bij het wetsontwerp wordt voorgesteld, het éóuige, 

 maar daardoor ook het weinig voldoende middel om be- 

 hoorlijke Maarborgeu voor de bekwaamheid van den cau- 

 didaal op te leveren. Immers aan de kleinste inrigtingen 

 van ziekenverpleging, door de minst geschikte voorgangers 

 in de praktijk, zal de afrigting voor dit eenige af te leggen 

 examen al ligt kunnen worden beproefd en wel, meestal 

 met het gevolg, dat de candidaat worde toegelaten. De er- 

 varing leert, hoe ligt die mindere strengheid in examina 

 ingang vindt. Het is waar, bij de bestaande vrijheid van 

 onderwijs, kan niet verlangd worden, dat de vereischte kun- 

 digheden aan staatsinstellingen zijn opgedaan. Maar de 

 Staat zal zich toch wel overtuigd willen houden, dat ner- 

 gens de gelegenheid daartoe zoo goed bestaan kan, als aan 

 die instellingen van onderwijs, die door zijne zorg met al 

 het noodige ziju toegerust en worden onderhouden. Deze 

 overtuiging echter leidt als van zelf tot het wenschelijke 

 van zoodanige \\etsbppalingen, welke het gebruik maken 

 van deze instellingen kunnen bevorderen, al ware het 



I 



