( -lao ) 



wordon aan de interferentie van licht, d;tt van de voor- en 

 achtervlakte der dunne oxydlaag gereflecteerd wordt ; in 

 zoo verre zal dan ook hare afleiding gecue moeijelijkhedcn 

 baren. 



Buiten de genoemde klcurverscliijnselen treden echter nog 

 geheel andere op, zoodra do polariseur niet meer in of nabij 

 een der hoofd-azimulhen staat, maar een tamelijkeu hoek 

 daarvan verwijderd geplaatst viordt. Bij alle standen van 

 den polariseur laat zich dan ligt voor den analyseur dien 

 stand opsporen, waarbij het gereflecteerde licht tot een 

 minimum van intensiteit wordt gebra'gt; de kleur van het 

 waargenomen licht is dan indigo-blaauw ; en bij eeue voor- 

 en achterwaartsche beweging van den analyseur, even als 

 van den polariseur, ziet men het waargenomen licht suc- 

 cessivelijk, door dit minimum heen, alle kleuren van groen, 

 blaauw, violet, oranje, tot geel toe, doorloopen, zoo als door 

 JAMIN, ter aangehaalde plaatse, S. 303, sub N'. 1, ver- 

 meld wordt. Deze kleurverschijnselen zijn vooral het best 

 waar te nemen, wanneer de polariseur ongeveer in een azi- 

 muth van 45'' gesteld wordt en bij grootere hoeken \an 

 inval en reflectie, vau 50' en 60" bijv. 



De verklaring dezer kleuren is niet meer zoo eenvoudig 

 als die der eerste; zij zijn niet meer af te leiden uit de 

 eenvoudige zamenwerking van twee stralen, die in eenzelfde 

 vlak gepolariseerd zijn en een zeker wegverschil ten aan- 

 zien van elkander bezitten ; integendeel moeten daartoe alle 

 vier de lichtstralen in rekening worden gebragt, waarvan 

 boven sprake was; namelijk: de beiden gepolariseerd in het 

 vlak van inval, die van de voor- en achtervlakte der oxyd- 

 laag worden teruggekaatst en de twee anderen, die, loodregt 

 op het vlak van inval gepolariseerd, door de voor- en door 

 de achtervlakte van de oxydlaag worden uitgezonden; met 

 andere woorden: de verklaring dezer kleuren vordert eene 



