( 2S8 ) 



korlo stralen van ongevew gelijke lengte om hel |iLinl aan- 

 wezig. Dit in aanmerking nemende, is, volgens Spreker, geen 

 voorwerp geschikter, om met jnistheid te onderscheiden, dat 

 men voor den afstand, waarop het zich bevindt, geaccom- 

 modeerd is, dan een schier oneindig klein lichtpunt. — 

 De noodwendig onvolkomene accommodatie beschouwt Spre- 

 ker als den vooruaamsteu grond der irradiatie. 



Ten slotte worden nog twee feiten medegedeeld, die tot 

 do bewegingsverschijnselen der iris betrekking hebbeu. In 

 de dissertatie van de ruiter was beweerd, dat, door iu- 

 druppeling van sulphas atropiui, de radiaire vezelen der iris 

 tot het maximum van spanning worden gebragt. Irritatie 

 van den uervus syrapathicus, die de radiaire vezelen der 

 iris beheerscht, zou geene verdere dilatatie der pupil ten 

 gevolge hebben. Vóór eenige jaren had Spreker reeds op- 

 gemerkt, dat de inademing van ehloroforme bij dieren, wier 

 pupil door herhaalde indruppeling eener ojjlossing van sulph. 

 atropini tot het maximum scheen verwijd te zijn, nog 

 verdere dilatatie te weeg gebragt. De te vroeg aan de we- 

 tenschap ontrukte Dr. cnoop coopmaSs heeft, in vereeniging 

 met Dr. stokvis, door eene reeks van proeven, gedaan in 

 het physiologiscli laboratorium der Utrechtsche Hoogescliool, 

 dit feit bevestigd. Spreker twijfelde daarom aan de juist- 

 heid der door Dr. de ruiter verkregeue uitkomsten. In 

 nadere proeven, met den med. cand. kuiper bewerkstelligd, 

 is dan ook gebleken, dat bij mvdriasis, door herhaalde in- 

 druppeling cener oplossing van sulph. atropini te weeg ge- 

 bragt, prikkeling van den nervus sympathicus nog duide- 

 lijke verwijding voortbrengt. Vooral op konijnen, wier iris 

 na de inwerking van atropine altijd nog een' duidelijkeu 

 rand overhoudt, kan men zich gemakkelijk hiervan over- 

 tuigen. 



Een ander feit schijnt, bij het raadselachtige van de be- 

 wegingen der iris, niet van belang ontbloot. De Heer KUi- 



