( 325 ) 



iiiidileiisüik (het vervolg van de niiddcliierf des bliidslei-k) 

 aan elkander verbonden zijn, en in vorm overeenkomen 

 met twee even groote segmenten van een breeden ring, 

 verkregen door dezen in de rigting der stralen op drie 

 vorscliillende plaatsen te doorklieven. Meestal zijn deze 

 helften, die aan beide zijden min of meer bol, langs haar 

 convexen rand met eene reeks van 16, 18 of meer stevige 

 borstels gewapend, en aan hare binnenzijde van drie fijnere 

 stekels voorzien zijn, welke in een driehoek zijn geplaatst, 

 waarvan de top naar binnen gekeerd is, niet vlak uitgespreid, 

 maar onder een scherpen hoek van \'erschillende grootte op 

 de middelnerf ingeplant. 



Het verschijnsel nu, dat eene zekere vermaardheid ver- 

 kregen heeft, en waarin de gevoeligheid van l). nmmipula 

 zich openbaart, bestaat daarin, dat de twee beschrevene 

 helften der bladschijf ten gevolge van de aanraking harer 

 binnenste oppervlakte (volgens de meeste schrijvers], of van 

 de bovenzijde der middelnerf, die haar aan elkander ver- 

 bindt (volgens meijen), met eene zekere snelheid tot elkan- 

 der naderen en hare randen naauwkcurig tegen elkander 

 aanleggen, hetgeen bij de aanwezigheid der stekels, welke 

 aan weerszijden geschaard staan, daardoor mogelijk gemaakt 

 wordt, dat deze, bij het toeslaan der kleppen, elkander 

 voorbij streven, doordien die van den eenen rand met den 

 anderen in stand afwisselen, en zij dus aan beide zijden 

 door de daar aanwezige tusschenruimten worden opgevangen. 



De eerste proef, welke ik nam, had ten doel om uit te 

 maken, of meijens waarneming juist was geweest, en of 

 werkelijk de 'bovenzijde der middelnerf tusschen de twee 

 bladkleppen de prikkelbare plaats was bij uitnemendheid. 

 Ik bezigde daartoe hetzij eene fijne naald, hetzij een var- 

 kenshaar of een fijn stukje stroo en bestreek daarmede zeer 

 voorzigtig de geheele bovenzijde der middelnerf van voren 

 naar achteren en omgekeerd, prikkelde haar ook wel met 



